Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

In België komt al snel de vraag: “Wat is onze volgende bestemming?”. Na reizen in Azië, Australië, Noord-Amerika en Europa spreekt Zuid-Amerika ons het meeste aan.
Toch twijfelen we. In gesprekken over Zuid-Amerika gaat het vaak over “gewapende overvallen” en “aanranding”. En zoals ik al zei, ik hou niet van angst. We reizen ook niet meer zo basic. We hebben 2 blinkende laptops nodig voor ons werk en die wil ik liever niet kwijt geraken.

Ik neem verhalen van andere mensen niet standaard voor waarheid. Er bestaat zoiets als een reëel risico en een ingebeeld risico. Dus ik beslis om wat research te doen.
Met de website Nomadlist vind ik een goede tool om een vergelijking te maken. De gemiddelde veiligheid in Europa, Azië en Australië loopt ongeveer gelijk: 7 tot 9 op een schaal van 10.
In Zuid-Amerika ligt het gemiddelde in het noorden eerder rond de 3/10. In het zuiden (Bolivia, Chile en Argentinië) op 6 tot 7 op 10.

Gelukkig worden alle wilde verhalen ook in evenwicht gebracht. Het continent heeft prachtige natuur en vriendelijke en flamboyante mensen te bieden. We beslissen om het te doen. We gaan naar Bolivia en trekken vandaar richting de “veiligere” zone in het zuiden.

Tot daar het idee. De goedkoopste vluchten gaan via Brazilië en we krijgen de kans om 2 weken te housesitten in São Paulo. Af en toe je angsten in de ogen kijken kan geen kwaad, dus we zijn 3 weken in Brazilië met zijn safety score van 3,1 op 10.

Als we aankomen op de luchthaven van Rio overlopen we het veiligheidsadvies. Geen smartphones gebruiken op publieke plaatsen en geen juwelen dragen. We hebben een fake portefeuille bij de hand die we kunnen opofferen en na het ondergaan van de zon blijf je gewoon binnen.

Het is zeven uur als we landen en het is buiten pikdonker. Dit zijn de tropen en de zon gaat onder om 17 uur. Al snel zal een eerste regel moeten sneuvelen. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een hele avond binnen te blijven.

De eerste dag blijft de telefoon veilig opgeborgen in de rugzak. Op een enkele stiekeme foto na.
Een paar dagen later begrijp ik dat we niet moeten overdrijven. De straten lopen ook hier vol met mensen die heel de dag door tokkelen op hun gsm. Waarom zouden wij ons angst laten aanpraten?!

We moeten gewoon ons gezond verstand gebruiken. ’s Avonds niet in de favela’s rondhangen bijvoorbeeld. Verder hebben we ons nog niet 1 keer onveilig gevoeld… Tot de match België – Brazilië!

Ann en ik kijken de wedstrijd in een kiosk op het strand van Copacabana. Al snel kiezen we er voor om ‘introvert’ te supporteren. Brazilianen worden nogal emotioneel van voetbal en ik heb geen zin om tegen die collectieve bewegingen in te trappen.
Na 13 minuten is er verbijstering. Als het scorebord na een half uur op 2-0 springt wordt het volledig stil. Het zonnige strand voelt ijzig en koud.
Bij de tegengoal in de tweede helft spuiten de hormonen weer vol de andere kant op. Er wordt gedanst, geschreeuwd en gefeest. Brazilië gelooft er weer in!

En dat is waar het gebeurt. Ik kan mezelf nog net dwingen om 2 keer in mijn handen te klappen voor de mooie Braziliaanse goal. Een wat oudere dame krijgt echter in de mot dat we niet vol voor Brazilië supporteren. Er verschijnt een wijzende vinger in onze richting en er barst een tirade los waarvan ik blij ben dat ik ze niet versta. Voor ik door heb wat er gebeurt vliegt er een zakje mayonaise naar mijn hoofd. Een vriendin van de dame in kwestie laat zich meeslepen, graait in de voorraad en smijt er nog een dosis mosterd achteraan.

Seconden later komt de hele tafel tot het besef dat dit alles weinig Braziliaanse fierheid verdient. Mevrouw Mayonaise krijgt een glas water toegeschoven en wordt met een arm rond de schouders tot bedaren gebracht. De laatste minuten van de match zijn duizelingwekkend. Nog nooit voelde ik zoveel emoties door me heen stromen zonder ze langs buiten te laten blijken.

Als ik ooit terugkijk op onze trip doorheen Zuid-Amerika kan ik maar hopen dat de meest akelige herinnering bestaat uit een (gesloten) zakje mayonaise dat me vol op het voorhoofd raakt. Verder is het hier geweldig, zijn de mensen super vriendelijk en kan ik Rio de Janeiro alleen maar aanraden als reisbestemming!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Angstzweet in Rio.

Dit najaar blijven we in Europa. Na bijna 3 jaar rondzwerven is de bankrekening flink geslonken. Het wordt tijd om het saldo de andere kant op te drijven.
We moeten keuzes maken worden voor de toekomst. Het laatste jaar hebben we veel gewerkt, maar tot nu toe enkel vrijwillig. Theater maken en de organisatie van Muzische Workshops binnen FEST is wat we graag doen. We zijn er ook succesvol in maar als activiteit van een vzw verdien je er geen cent aan.
Als goede Belg weet je dan wat te doen. Later op het jaar worden Ann en ik weer zelfstandige.
Dat betekent niet dat we weer vast in België komen wonen. Wel dat we nu echt (en officieel) reizen en werken zullen combineren.

Na Italië is Frankrijk aan de beurt. We trekken via een Couchsurfing in Lyon naar een housesit in Navarenx, een AirBnb in Orlean en een volgende housesit nabij Parijs. Alles wordt minutieus aan elkaar gepland. Het is een geweldige deal. We wonen gratis in de huizen van vreemden en in ruil verzorgen we hun huisdieren. In realiteit is niets gratis. Ook dit is een volledige job op zich die we goed willen doen. Een exacte planning, een perfecte communicatie met de eigenaars, de dieren gelukkig houden en het huis kraaknet achterlaten. Alles om de perfecte review te verzamelen.

De harde realiteit is dat deze wereld geen leven mogelijk maakt zonder verantwoordelijkheden. Niets is gratis, alles kost energie.
Als je wil eten of ergens wil kunnen wonen en slapen moet je daar energie in investeren. Gaan werken voor je centen is één mogelijkheid. Alles elke week of elke dag opnieuw regelen is diegene waar wij voor kiezen.

De klok slaat 16:00 dus het is tijd voor een eerste aperitiefje. Ondertussen werk ik nog even verder.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Alles kost energie.

We moeten de top halen, want ik heb een plan. Hoe stel je iemand de vraag waarop je het antwoord al kent? Dat houdt mij al een tijdje bezig. Ann en ik willen ons leven delen, dat weten we van elkaar. Toch wil ik graag een bijzonder moment scheppen waar we beiden naar kunnen terug dromen.
Een ring zal er niet bij zijn. Onderweg vind ik niets naar mijn smaak dus die moet wachten tot in België. Gelukkig is die ring een symbool en een symbool kan je veranderen zolang de inhoud steek houdt.

Deze hele tocht is uitdagender dan verwacht. Hoofdpijn, slapeloosheid, hartkloppingen, kortademigheid, … Het zijn slechts enkele voorbeelden van wat de hoge hoogte met ons lichaam doet. Na vier dagen moest ik op zoek naar medicatie tegen hoogteziekte om erger te vermijden.

Boven op de top krijgen we meer dan wat de reisgidsen beloven. Kala Patar voelt als een tribune die is aangelegd om van de wereld te genieten. Je zit in een amfitheater van bergen belicht door een felblauwe hemel.
Tijdens de laatste klim leek alles te krimpen, op één top na. Het dak van de wereld toornt sterk boven zijn omgeving uit. Er is geen twijfel waar de Everest staat. Ik kan me geen grootser symbool bedenken.

Ann werkt een welverdiende Snickers naar binnen en als haar gezicht terug leven vertoont open ik de rits van mijn jas. Het is niet een ring die ik boven haal maar een touw. Onze mobiele waslijn die we de hele wereld rond zeulen.
Terwijl we het spektakel rondom aanschouwen leg ik mijn arm rond Ann en haak onze rechterhanden in elkaar. Terwijl ik onze ringvingers met mijn touw verbind begin ik te praten. Ik vertel hoe blij ik ben dat we tot hier zijn gekomen. Zowel tijdens deze trektocht als sinds onze reis, vanaf het begin van onze relatie en vanaf onze geboorte. Ik vertel hoe graag ik haar zie en dat ik de rest van mijn leven met haar wil delen. Ik vertel over de dromen die we samen hebben en de dromen die we al waar maakten.
En dan, als onze handen niet meer kunnen wijken en de tranen over onze wangen rollen stel ik mijn vraag.
“Ann Willemsen, wil jij met mij trouwen?”

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het Aanzoek.

Twee openstaande slagbomen later zitten we bij een vriendelijk uitziende emigratie ambtenaar. Hij laat ons exact 30 minuten wachten voor we een stempel in ons paspoort krijgen onder het mom van “checking online”. Ik ben echter zeker dat de enige computer in een straal van kilometers in mijn eigen rugzak zit. In die periode eist hij 100 roepies van een rijkeluisdochter om haar het land buiten te laten in haar privé taxi. Het geld glijdt makkelijk in zijn borstzakje.

Ik kijk naar de omkoping en geef geen krimp. Met ogen die wezenloos in het niets staren, alsof ik het niet zie. Zulke blik krijg ik in India dagelijks te zien. Dit land creëert op lange termijn Indiaers van iedereen. Ook van mij, weliswaar met dubbele gevoelens.

Voor vertrek had onze Rough Guide me gewaarschuwd. Eten doe je met je rechterhand, met de linker kuis je je billen schoon, de straten lopen vol met koeien en ‘ja’ of ‘neen’ knikken met je hoofd is heel verwarrend. Hieronder een lijst van 12 situaties die intussen normaal voor me zijn.

1. De universele multifunctionaliteit van krantenpapier
   Eten en boodschappen inpakken, de tafel kuisen, een aangedampte voorruit opdrogen, vliegen doodmeppen, schoenen die te groot zijn opvullen, … De lijst is eindeloos. Een nobele poging tot recyclage, al vliegt alles na gebruik steevast op de grond.
2. Voeten opheffen doe je niet
   Dit kan me mateloos irriteren. Ik zit aan het gangpad en naast me wil iemand langs. Die zal nooit de voeten over mijn knieën heffen om langs te kunnen. Hoe vol de bus gepakt zit en hoeveel moeite ik heb om mezelf opzij te draaien doet niet terzake. Zelfs een kleine rugzak in het gangpad moet verplaatst worden of mensen blijven wachten.
3. Vuil wordt verplaatst
   Hele dagen door zien we mensen borstelen op straat. Na verloop van tijd krijg ik door dat het vuil nooit wordt weggehaald. Op het perron vliegt het tussen de sporen, voor het huis naar de kant van de buurman, van de tafel in het restaurant naar de grond, later naar buiten en uiteindelijk weer naar de kant van de buurman, …. Een nutteloze cirkel van verplaatsingen.
4. Rijden doe je in rechte lijnen en met korte bochten
   We staan op de hoek van een straat aan de kant van de weg. Een auto komt uit de straat naast ons en moet voorbij. De hele straat is vrij, toch maakt hij de kortst mogelijke bocht en toetert hij omdat we in zijn weg staan. Na mijn tirade vol onbegrip en frustratie krijg ik niet meer dan de gekende wezenloze blik en een paar extra duwen op zijn toeter. Uiteindelijk ga ik voor het gemak opzij.
5. Koken met liefde voor je vak
   Een straatventer die al heel zijn leven op dezelfde plek hetzelfde hapje fabriceert, zal het eten op dezelfde zorgvuldige manier blijven kruiden en steeds even enthousiast vragen “Tasty?”. Op straat hebben we de lekkerste hapjes gegeten die we in dit land konden vinden.
6. Elk gesprek begint met “Where are you from?”
   Jammer genoeg eindigen vele gesprekken met diezelfde zin. In onze eerste weken reageerde ik steevast enthousiast, in de hoop om fijne mensen te leren kennen. Op het einde merkte ik dat ik dit soort ‘nutteloze’ gesprekken uit de weg ging. Je mist de kans op het enkele pareltje maar het vermijdt veel frustratie. Een gewoonte die ik in Nepal terug wil afleren.
7. Als de bus of trein toekomt moet je druk doen
   Ook al staan we maar met enkele personen te wachten op een lege trein, dan nog worden we onder de voet gelopen bij het opstappen. Gedrag dat we al snel zijn gaan overnemen. Ik neem de grote backpacks en Ann mag met de kleine handig overal tussen glippen om de beste plaatsen te scoren. Niet om fier op te zijn maar ik vind het moeilijk om mezelf te laten wegduwen.
8. De nationale sport is wisselgeld verzamelen
   Telkens ik niet met gepaste munt betaal krijg ik standaard de repliek “No change?”. Als ik een greintje twijfel vertoon moet ik met mijn wisselgeld op de proppen komen. Als ik het spel juist speel zal de eigenaar in alle loomte in zijn geldschuif duiken op zoek naar wat briefjes. Op een betere dag krijg ik ze zover om mijn grote coupures te wisselen bij een werknemer of collega winkelier.
9. Mannen lopen hand in hand, knuffelen en zitten bij elkaar op schoot
   Je ziet jongetjes van 7 hand in hand lopen over straat. De mooiste momenten zijn mannen van wel 97 jaar die heel hun leven samen delen en nog steeds als beste vrienden hun affectie tonen. Vrouwen hebben waarschijnlijk ook gebruiken maar die ken ik niet. Ze zijn uitgesproken afwezig in het straatbeeld en al zeker in dhaba’s, de lokale eetgelegenheden. Ik twijfel nog steeds of vrouwen in India wel eten.
10. Geheimen bestaan niet
    Op een dag was ik haastig op zoek naar een wc voor Ann die misselijk was. Plots ontstaat er een clubje rond me dat wil weten wat er aan de hand is. Dat ik geen tijd heb voor een rustig babbeltje kunnen ze niet begrijpen. Eerst moet ik de status van Ann’s darmen efficiënt samenvatten en dan pas kan ik maken dat ik weg ben.
11. Snoep is geld waard
    Als de winkelier geen wisselgeld heeft krijg je soms een reepje chocolade ipv 5 roepie en een snoepje ipv 1 roepie. De blik op het gezicht van de verkoper was heerlijk toen ik even later mijn tweede tas koffie kwam afrekenen met mijn stukje chocolade.
12. Persoonlijke ruimte bestaat niet
    Op een bankje, in de bus of bij het aanschuiven, constant voel je andere lichamen tegen je oprijden. Als ik op de bus onze iPad bovenhaal om te schrijven voel ik dadelijk een hoofd tegen mijn wang om mee te kunnen lezen. Ook hier werkt het beter om mijn energie te focussen op aanvaarding. Elke poging om ze uit mijn ‘zone’ te krijgen levert een blik vol onbegrip op, … en frustratie aan mijn kant.

Het heeft lang geduurd voor we Indiaers vonden waarmee we oprechte en fijne gesprekken hadden en die contacten zijn beperkt gebleven. Er is een generatie twintigers en dertigers die op zoek is, die graag wil begrijpen hoe de rest van de wereld in elkaar zit. Diezelfde generatie probeert zichzelf te bevrijden van ‘wat moet en hoort’ voor de familie en de cultuur, zonder die teveel te schofferen. Ik vind het zelf ook moeilijk om ‘andere’ keuzes te maken zonder mijn omgeving het gevoel te geven dat ik hen afwijs.

India heeft me veel geboden. Door de uitdagingen van het land, door de warme ontmoetingen met andere reizigers, door de heerlijke tijd met Ann, … Intussen ben ik blij om verder te gaan naar Nepal, een land dat nu al warmhartiger aanvoelt dan India.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 12 keer normaal in India.

Hier zit ik dan, 14 dagen later. We hebben nog een dagtocht te gaan naar Manali. ‘Misschien’ komen we morgen aan. Ik begin alvast te schrijven want ik heb geen idee hoe ik het verhaal van de afgelopen twee weken in één artikel kan vatten. Als ik terugdenk aan deze tocht gaan er tranen op mijn ogen liggen. Van geluk, van blijdschap, van afzien, van vermoeidheid, van …

Ik heb geen idee waar ons hoofd stond toen we dit plan opvatten. Natuurlijk zou het een prachtig en ‘episch’ avontuur worden, maar dat de route de faam van “meest dodelijkste weg ter wereld” toebedeeld krijgt hadden we even genegeerd. Dit in combinatie met mijn ééndaagse motor ervaring en het ontbreken van leren vesten, broeken en handschoenen in onze uitrusting maakt dat we NIET voorbereid waren op dit avontuur.

De route is geliefd bij groepen motorrijders. Cruisend op hun recente bolides volgt er een wagen met reserve onderdelen en een mecanicien die steeds paraat staat. Wij doen het anders. Wij zoeken het hele dorp af naar de goedkoopste huurmotor. Het beste dat we kunnen vinden is een 8 jaar oude Royal Enfield 350 Bullet Electra met kickstarter, de elektrische starter was te duur. Na drie dagen doop ik hem ‘Hannibal’. Ik wens hem de kracht van Hannibal toe om alle bergen te bedwingen die voor ons liggen.

Een naam werd noodzakelijk om te blijven communiceren met ons stalen ros. De motor die stil valt, de batterij die moet vervangen worden, de bekabeling die niet deugd, versnellingen die oververhitten en roken, olie die lekt, 3 platte banden op vijf dagen, …. Dat gaat samen met de nodige ‘oplossingen’. Liftend ga ik in de meest nabij gelegen stad, 30 km verderop, op zoek gaan naar een mecanicien. Een lekke achterband pompen we om de 5 km op om 15 km verder de band te laten herstellen. Of 20 km lang duw ik de motor die alweer uitvalt in een rijdende start om alsnog bij de enige mecanicien van de regio te geraken. Kortom, ik heb wel iets bijgeleerd over motorrijden.

We zitten in niemandsland en de weg terug is waarschijnlijk zwaarder dan verder gaan. Terugkeren noch stoppen is een optie. Ik heb het gevoel dat we niet kunnen rekenen op onze motor en dus vertrekken we elke ochtend met de vraag of wij onze bestemming halen. Als maar vaker start ik mijn zinnen met ‘misschien’. ‘Misschien’ kunnen we straks lunchen; ‘Misschien’ komen we vandaag eens vroeg aan; ‘Misschien’ halen we de eindbestemming, ‘Misschien’ zijn er geen zekerheden in het leven?

Als je iemand maar lang genoeg met tegenslag confronteert gaat die er uiteindelijk aan onderdoor. Al moet je het toch steeds zelf oplossen. Gelukkig kregen wij rond dag 10 onze technische problemen onder de knie en kon het vertrouwen in onze bike terug groeien.

Hannibal was gewoon niet sterk genoeg om twee mensen met bagage over dit soort wegen te voeren. Dat hadden we volledig aan onze eigen gierigheid en onervarenheid te danken. Voor omstaanders heeft het wel prachtige beelden opgeleverd. Tot stilstand komen op een beklimming betekende de eerste dagen dat Ann te voet de berg op moest tot het volgende vlakke stuk waar ik kon starten. Nadien heb ik mijn trottinette-techniek verfijnd om op de moeilijkste stukken met één en later ook twee benen extra pk’s toe te voegen zodat we de top zouden halen. Dit alles gecombineerd met Ann die achteraan geïmproviseerde liedjes zingt om Hannibal en mij extra power toe te wensen.

Twee weken later leven we nog steeds en ik ben van zin om dat nog even zo te houden. Ik durf intussen zonder enige reserve stellen dat ik met de motor kan rijden! Meermaals heb ik gedacht “Nu hebben we het ergste toch gehad!” om voorbij de volgende bocht wederom verrast te worden. Wat nog mee valt zijn wegen met putten, rotsen, modder, zand, gravel, keien ter grootte van een voetbal, rivieren die kruisen of versmelten met de weg, … De echt moeilijke stukken zijn samengestelde uitdagingen. Twintig meter modderstroom waarop je snelheid moet maken om de rotsige beklimming erna te halen. Of gravel op de zanderige bodem van een steile afdaling. Het aantal combinaties is eindeloos. En vlak voor de eindmeet komt er ook nog een hagelstorm op terwijl we onze derde bergpas oversteken.
Weet er iemand weet hoe ik mijn motorrijbewijs in België kan laten regulariseren? Laat het me dan zeker weten.

Natuurlijk is het niet enkel kommer en kwel. Als we eenmaal door de modder zijn geploeterd krijgen we inderdaad een paar van de meest afgelegen en prachtigste stukjes natuur van India te zien. Rivieren die als een deltamonding door het landschap stromen, turkooizen bergmeren, glimmende sneeuwtoppen, gompa’s op eenzame bergtoppen, kleurschakeringen in de lucht zoals ik ze nooit eerder zag, het gevoel om tussen wolken te rijden, … Ook deze lijst is eindeloos. Onze foto’s doen deze taferelen amper eer aan.

Het prachtigste van dit verhaal is dat we het gedaan hebben. Niet alleen vertrouwt Ann me genoeg om in dit soort van onmogelijke avonturen te stappen, zonder mijn navigator en zingende cheerleader waren we nooit aan het einde geraakt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Gelukkig doet den toeter het nog.

1 april, 11u
Gaan we per tuk-tuk of per bus naar de luchthaven? De ene kost ons een paar tientjes, de andere een paar honderd roepies. De ene zet ons af voor de deur, de andere vraagt een extra wandeling van anderhalve kilometer.
“Eens kijken of we een goede prijs voor de tuk-tuk kunnen regelen, het wordt nog een lange reis.”
Als we één stap op straat zetten gebeurt het weer vanzelf:

“Hey, you need tuk-tuk? Where you going?”
“To the airport with the bus.”
“Come, come, cheap price!”
“How much?”
“Only 700.”
“I give you 500.”
“No, no, 700 cheap price.”
“No 500!”
“Ok, ok, step in, … I do it for 600”
“500!!!”
“600 last price”
“Ok then we go!”
We draaien ons in koor om en beginnen te wandelen.
“Ok step in.”

De man was al van 7 uur vanochtend aan het wachten op zijn eerste klant.

1 april, 11u30
Aan de rij bij de vertrekhal lijkt geen einde te komen. ‘Rij’ is veel gezegd. Te pas en te onpas ontstaan er ‘hoopjes’. Sri Lankezen houden van hoopjes, dan kan je makkelijker voorbij steken.
Thuis kon ik me vaak stilzwijgend aan zulke situaties ergeren. Je staat in een rij aan de kassa, in Walibi, voor een bankautomaat, …. en plots wordt de rij ‘onduidelijk’. Je weet wat er gebeurt maar zolang iemand je niet ‘echt’ voorbijsteekt is het moeilijk om er iets van te zeggen. Het stemmetje binnenin begint te razen. “Zou ik iets zeggen? Of niet? Kan die nu niet gewoon achter mij blijven staan! Die is nu toch echt wel  …”
Mijn filters vallen weg en ik zeg makkelijker wat ik denk. Er wordt terug een rij gevormd en iedereen blijft braaf achter ons… Tot een paar minuten later een nieuwe Sri Lankees is opgerukt en plots weer naast mij opduikt, …

1 april, 12u30
Op zoek naar een maaltijd op de luchthaven. We hebben ‘veel’ roepies over waar we vanaf moeten. De meeste zaken aanvaarden echter geen lokaal geld meer voorbij de douane en de prijzen staan in dollar aangegeven. Onze ‘veel’ roepies zijn amper 1 warme maaltijd waard. Damn!

1 april, 13u50
Take Off

1 april, 15u15
De immigratiebeambte vraagt me wanneer we weer uit India vertrekken. Ik sta met mijn mond vol tanden. We hebben helemaal nog geen vertrekdatum en mijn gevoel van tijd ben ik nagenoeg kwijt. Vraag me welke dag van de week het is en ik moet op mijn gsm kijken. Nu gaat het om maanden en ik kan op niets komen. En ik weet dat ze niet houden van vage verhalen. “Euhm, euhm, two days before te end of our visa”. Gelukkig slikt hij mijn antwoord en haalt hij zijn grote stempel boven. We’re back in India.

1 april, 15u25
Vanaf hier kennen we onze weg, we kwamen al twee maal eerder langs Madurai. Ik krijg een tuk-tuk rijder zo ver om ons te tonen waar de bushalte is, een overwinning van vriendelijkheid op winstbejag.
Terwijl we een eerste chai drinken zie ik de bus een eind verderop rijden. “Zakken pakken en lopen!”
Arm vrouwtje van me, het is voor haar nog minder evident om met dat gewicht een spurtje te trekken dan voor mij.

1 april, 15u30
Aan de babbel met de buschauffeur en de ticketverkoper. De bus vertrekt pas binnen een kwartier. Dit is de standplaats en net stonden we op de halte … We bieden hen een Sri Lankese Lemon Puff aan.

1 april, 16u
Op de bus richting Madurai glijdt een film van bekende beelden voorbij. Mensen liggen langs de straatkant in lompen. Afval, overal waar je kan kijken afval. Geuren die door je neus heenrijden als de kruising van een TGV met een vuilniswagen en toch betrekkelijk vertrouwd ruiken. We zijn terug op de grootste vuilnisbelt van de wereld en ik wil op geen enkele andere plek zijn.
Alle beelden, geuren en geluiden zijn zo anders dan in Sri Lanka. Beide landen hebben wat mij betreft niets, maar dan ook niets met elkaar te maken, behalve hun nabijheid.
Het maakt dat ik met een hernieuwde blik rondkijk. Ik ben weer gevoelig voor wat ik zie. De armoede maakt me triest, ik wil met een vuilniszak rondlopen om heel deze wereld op te kuisen, ik wil de mensen uitleggen dat ze niet moeten roepen en toeteren om gehoord te worden, … Ik besef dat er binnen een paar uur weer noodzakelijke filters zullen opkomen. Noodzakelijk ja, een mens kan dit op lange termijn niet aan zonder filters. En toch is het ook heerlijk om te voelen hoe ik hier terug door geraakt word.
Een eeuwig tweestrijd. Tot waar laat ik me raken? Vanaf waar maak ik me hard en neem ik afstand? Ik heb er geen pasklaar antwoord op.

1 april, 17u
Ik vergat een maand terug een broek en hemd bij Mital. De spullen liggen klaar aan de receptie van het hotel van haar ouders. Cool! Eén broek minder maakt in dit geval echt een groot verschil!
Nu naar het dakterras en wachten op Mital. ‘Rond’ 19u30 komt ze naar hier om samen iets te eten.

1 april, 20u45
Mital komt toe, nu zijn we volledig. Er werden nog CSers uitgenodigd, we zijn met een clubje van 7. Ook een Belgische meid die alles thuis achterliet en nu op zoek is naar een plek in India om een guesthouse te starten.

1 april, 23u50
Onze nachttrein vertrekt redelijk op tijd. We hebben twee Upper Berths in Sleeper Class. Ik hoop dat iedereen snel stil wordt zodat we dadelijk kunnen slapen. Op de trein slaap je toch altijd minder vast. Mijn Eastpak met de waardevolle spulletjes trek ik op mijn buik en ik draai me alvast op mijn zij.

2 april, +/- 1u
Een paar meter verder worden nummers heen en weer geroepen en het licht gaat aan. Er liggen er weer een paar niet op hun plaats …

2 april, 7u
Ik moet plassen. Onderweg naar de wc grijp ik de steunen langs de deur en hang mijn lijf uit de trein. Met slaperige ogen zie ik een landschap zoals ik het nooit eerder zag, zanderig goud-bruin met best veel groene vegetatie en in de verte wat bergen. In heel het plaatje geen mens te bespeuren. Ik kijk naar links en zie wagons zover mijn oog reikt. Rechts hetzelfde verhaal.

2 april, 7u02
Die geur, …. De geur van een Indian Railways Sleeper Class hurktoilet. Als je me binnen 20 jaar een staal van dit odeur laat ruiken weet ik gegarandeerd nog steeds waar het vandaan komt. Niet noodzakelijk ondraaglijk, wel absoluut uniek.

2 april, 8u20
We moeten in de buurt van Bangalore-East Station zijn. Het is geen officiële halte, maar aangezien onze trein toch te pas en te onpas stopt maken we ons klaar om de sprong te wagen. Backpack op de rug en Eastpack op de buik. Ik hang mezelf weer half uit de trein om te kijken waar we zijn. Nog wat trager, … nog een beetje, … enne ja! Dit bespaart ons een extra rit vanuit het centrum van de stad.

2 april, 8u45
We bellen aan bij Samar. Omdat we twee nachten na elkaar met de trein reizen vroegen we een CSer of we bij hem een douche mogen nemen. We werden gewaarschuwd dat er veel vrienden en familie zou rondlopen, verder was het in orde.
Een hele dag heerst er in het appartement een gezellig komen en gaan. Ik heb echt waar geen idee hoeveel mensen ik gezien heb. We krijgen zowel ontbijt als een rijkelijke lunch voorgeschoteld en genieten van de welverdiende douche.
Het grootste deel van de tijd praten we met Vimal. In één gesprek passeren zowel religie, uitgaan, politiek, ethisch zakendoen, de Indiase entertainment scène, opvoeding, trouwen, … de revue. Ik vind het heerlijk, gesprekken waar je iets uit meeneemt, en waarvan je weet dat de ander dat ook doet.
Laat na de middag verdwijnen we weer, alsof het de normaalste zaak van de wereld is.

2 april, 20u30
Onderweg naar het station komen we in een shopping centrum terecht. Geloof het of niet, maar ze hebben er een Spar. We kopen alle ingrediënten voor ons all time winner ontbijt.
Bij de uitgang een tiental kassa’s naast elkaar, net zo ontworpen zoals thuis. Alleen hebben de mensen geen benul wat ze ermee moeten … Het pedaal van de rolband werd waarschijnlijk nooit aangesloten, de producten worden één voor één uit het karretje aan de kassier aangeboden, de plastieken tasjes liggen op de rolband ipv er voorbij, na elke scan worden zowel de prijs als de barcode nauwgezet nagekeken en als ik zelf mijn producten in een plastic tasje wil steken is de kassier al helemaal in de war … Ik had niet noodzakelijk haast, maar als iets dat 4 minuten hoort te duren er plots meer dan 15 in beslag gaat nemen vind ik het toch heel moeilijk om rustig te blijven.

2 april, 23u30
Met goed en wel een uur vertraging komt onze trein het station binnengereden. De vloer van de coupé ziet eruit alsof een hele kudde apen zich in de afdeling nootjes van een supermarkt heeft uitgeleefd. Gelukkig komt er nog iemand rond om wat te vegen.
Het duurt nog zeker een half uur voor de trein vertrekt. Ik leg me neer en val als een blok in slaap.

3 april, 8u
Ik heb voor het eerst het gevoel dat ik goed geslapen heb op een trein, fijn.

3 april, 10u
Onze wagon is bijna leeggelopen. Tijdens de volgende halte stoppen we 5 minuten en plan ik een wandelingetje te gaan doen op het perron.

3 april, 10u05
We rijden het station binnen. Op het perron staan, … mensen. Een zee van mensen. Terwijl we verder het station binnenrijden begint de zee meer op een oceaan te lijken. Elke trein heeft een paar wagons voor de ongereserveerde klasse en ik besef dat deze toevloed daar niet in past.
Deze mensen kennen hun treinen beter dan wij, ze weten perfect dat deze wagons intussen zo goed als leeg zijn. Morgen is er een religieus festival in Hampi en niets of niemand zal hen tegenhouden daar heen te gaan.
Onze wagon stroomt vol met zoekende, trekkende, duwende families. Allen op zoek naar zitplaatsen. Op een paar minuten tijd is de rustige wagon omgetoverd tot een rumoerig krioelen en zit ik op een bank met 5 volwassenen en een kind waar er eigenlijk 3 thuis horen. In het gangpad staan zij die onderaan bengelen als de wet van de sterkste opduikt. Ze zullen de reis staand afleggen.
Ik heb me wel vaker in de drukte begeven, maar nooit zo onverwacht, zo ongecontroleerd. Het ene moment geniet je van je rust en ben je aan het schrijven, twee minuten later voel je je belemmert en boos worden omdat er een nieuwschierig kind met haar neus 20 centimeter boven je iPad hangt. Ik besef dat ze mijn gevoelens niet verdient. Met haar interesse is niets mis, ik ben het die me gepakt voelt.
Ik wil mijn recht op mijn persoonlijke vierkante meter inroepen, omdat ik wel betaalde voor de gereserveerde plaats en zij niet. Een gevoel waar ik niet noodzakelijk trots op ben.
Het werden nog een uitdagende paar uren.

3 april, 14u
Gelukkig rijdt er een bus van het treinstation in Hospet naar de Central Bus Stand. Als we daar toekomen vinden we dadelijk onze bus naar Hampi. Nog een half uur te gaan.

3 april, 15u
We willen overnachten aan de overkant van de rivier. Tussen beide oevers vaart een minuscuul bootje, waar wonderbaarlijk genoeg een 30tal mensen en twee scooters in passen. “Niet nadenken, gewoon instappen!”

3 april, 16u
Recent hebben we een nieuwe tactiek bedacht. Één van ons zet zich gezellig op een terras met een fris drankje en let op de bagage. Ondertussen kiest de ander een leuke guesthouse zonder de letterlijke druk van bagage op de schouders. Het bespaart energie en creëert extra onderhandelingsruimte.

3 april, 21u
Na een welverdiende maaltijd lig ik afgemat op bed nog wat te schrijven, 60 uur na vertrek. Het landschap van Hampi lijkt de inspiratiebron voor zowel Super Mario als Tomb Raider: overal opeengestapelde rotsblokken, afgewisseld met bananenplantages en eeuwenoude tempels en ruïnes. Ik vind het prachtig!

Het heeft best veel energie gekost om hier te geraken. Aan de andere kant krijg ik met deze locatie en alle ervaringen onderweg veel in de plaats. Zo blijft de balans in evenwicht.
Er zijn dagen waarop ik zoek naar rust en er zijn dagen waarop ik mijn nieuwe motto inroep: “Soms kan het gene kwaad om u eens moe te maken”. Zeker niet als je iets echt graag wilt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 60 uur ‘On The Road’.

Ik ken Couchsurfing al een paar jaar maar had de dienst zelf nooit gebruikt. Waarschijnlijk door mijn liefde/haat relatie met ‘social network’ sites. Diep vanbinnen heb ik het utopische beeld dat het fijner en logischer is om gelijkgezinde mensen ‘in het echt’ te leren kennen en niet via een website met zoekfuncties en filters.

Andere culturen ontdekken is één van de redenen om te reizen voor me. Met andere reizigers is dat geen probleem maar het blijkt niet evident om je echt met lokale mensen te verbinden. Om te beginnen wil 90% van wie je ontmoet je iets verkopen, en dan stopt het al snel. Daarnaast heb je de taalbarière die in India heel groot was. In Sri Lanka voelen de mensen veel beter onderwezen aan en hebben we dat probleem wel minder.

“Hoe doe je dat, locals ontmoeten?”. Het bleef tot voor kort een vraagstuk. Tot we een paar maanden terug Neyc en Reya ontmoetten, een Sloveens koppel. Neyc schreef ooit nog een master scriptie over Couchsurfing en sprak in hele grote worden over het platform. Het ene verhaal volgde het andere op met fijne ontmoetingen, mensen die ze leerden kennen, hulp die ze kregen, …. van locals. Natuurlijk zijn er soms ook minder makkelijke ontmoetingen maar hey, niets is perfect! Neyc zijn advies voor ons was duidelijk: “Je moet het echt proberen! Het zorgt voor super ervaringen en het is nog goed voor je budget ook.” Alles samen meer dan voldoende om me jaloers te krijgen en te overtuigen om CS (CouchSurfing) een kans te geven.

Na het gesprek met Neyc duurt het nog een maand of twee voor we onze eerste ervaring krijgen. ‘Gratis’ is een heel relatief begrip in dit verhaal, want je krijgt nooit iets voor niks. Alles vraagt minstens wat energie. Het vraagt tijd om een goed profiel te schrijven waardoor mensen kunnen zien wat voor vlees ze in huis halen. En dan kost het tijd om door al die profielen op zoek te gaan naar de persoon waar je zelf bij wil verblijven, … Soms zijn er zo veel mogelijkheden waaruit je moet kiezen. En dan moeten zij nog willen en kunnen en …

Intussen hebben we onze 4 CS ervaringen achter de rug en hebben we de smaak meer dan te pakken. Een kort overzicht:

1. Mital in Madurai
   Op onze laatste nacht in India vinden we onze eerste CS ervaring bij Mital. Ze woont met haar ouders in een ommuurde ‘society’, een middenklasse woongemeenschap met security, personeel, een eigen tempel, … Een heel ander stuk India dan wat wij meestal als budget-reiziger te zien krijgen.
   Als we toekomen na onze nachttrein krijgen we na een noodzakelijke douche een heerlijk ontbijt voorgeschoteld. Slapen doen we niet op een zetel maar in een eigen kamer met king size bed en privé badkamer. Misschien wel het beste bed waarin we in India slapen, zalig.
   ’s Avonds heeft Mital ter gelegenheid van ons afgesproken met enkele CSers uit Madurai in de ‘Café Coffee Day’. Omdat er geen bars zijn, is deze Starbucks-achtige keten hun hangplek.
   Stuk voor stuk mensen die je op straat amper ziet. De middenklasse loopt niet zomaar tussen het gewone volk. Het woord ‘elite’ wordt zonder probleem in de mond genomen om de eigen sociale laag te omschrijven. De sfeer voelt soms aan als lacherig puberaal terwijl de gemiddelde leeftijd 30 tot 40 is. Het doet me vermoeden dat deze mensen nog steeds aan het zoeken zijn naar een eigen identiteit, wat vroeger in deze cultuur niet relevant was.
   Later op de avond verhuizen we naar het dakrestaurant in het hotel van Mital’s vader voor het late avondeten. De volgende ochtend nemen we met zwaaiende handjes afscheid als de taxi richting luchthaven vertrekt.
2. VJ in Colombo
   We komen bij VJ terecht op advies van Neyc. Op zijn CS profiel vind je een lijst van meer dan 130 mensen die reeds door hem gehost werden. Een levende encyclopedie van Sri Lanka. In zijn living staat een tafel met glazen blad en daaronder een kaart van Sri Lanka. Handig om gasten te helpen met hun reisroute.
   De eerste avond zouden we samen naar een feestje gaan bij een vriend. De vriend komt nooit opdagen dus besluiten we om samen in de buurt iets te gaan eten, ‘rice & curry’ (het nationale gerecht van Sri Lanka).
   De tweede avond komt Namal wel opdagen. We gaan naar het strand van Colombo. Zonder echt te weten waar we heen gaan zitten we enkele ogenblikken later op de achterbank van een pick-up. Voorin twee kerels die we niet echt kennen, een lokale radiozender met veel te luide Elvis nummers en het nachtelijke Colombo dat beetje bij beetje langs de open ramen voorbij glijdt.
   Op het strand aangekomen wordt er een grote fles whiskey bovengehaald en eten besteld, in het Sinhalees. Daarna volgt een gezellige avond leuteren met de voeten in het zand. Praten doen we vooral met VJ, het Engels van Namal is wat minder. Al heeft hij het wel naar zijn zin. Dat blijkt als plots de rekening verdwenen en betaald is voor we er erg in hebben. Als hij naar België komt mogen wij betalen, nu zijn we gasten!
3. Ruchira in Thissamaharama
   We trekken naar Thissamaharama om het Yala National Park te bezoeken. Via CS leren we dat Ruchira er als gids werkt. Als je bij hem verblijft ben je niet verplicht om via hem het park te bezoeken, maar hij biedt het je wel aan.
   Bij aankomst in Thissa worden we door een grote safarijeep opgepikt. We rijden naar het simpele huis van de familie een beetje buiten de stad. Daar woont Ruchira samen met vrouw, 3 kinderen, ouders, broer en grootmoeder. Er wordt ons een privé kamer aangebonden, zelf slapen ze met 4 tot 5 op dit soort van kamer. Douchen kunnen we in de tuin, in badpak, of in de rivier achter het huis.
   We spreken af om de dag erna met hem op safari te gaan voor een prijs die in het dorp wat hoger zou liggen. Dan worden we overgelaten aan de zorgen van de familie. Communiceren is wat moeilijk want de kennis Engels is klein tot afwezig.
   We krijgen telkens rijkelijk veel eten als lunch en dinner dat speciaal voor ons gekookt wordt. Hun eten zou veel te pittig zijn voor ons. We zwemmen na de middag in de rivier met de kindjes en krijgen nadien een rondleiding doorheen hun huiswerk.
   Yala zelf is prachtig. Naast de fantastische uitzichten bij de opkomende zon krijgen we luipaarden, olifanten en een zwarte beer te zien. Het levert ons een prachtige ervaring op.
   Ruchira zelf krijgen we tot de laatste avond weinig te zien in huis. ’s Morgens om 4 uur opstaan om te gidsen en na de middag weer op zoek naar nieuwe toeristen voor de volgende dag is geen lachertje. De laatste avond worden we opgehaald om ’te gaan drinken’. De tafel vrienden en collega’s laat vlot anderhalve fles whiskey en twee grote gegrilde vissen verdwijnen. Tussen de gesprekken door merk je dat er wat gelachen wordt met andere toeristen die ze vandaag bij hadden en die veel meer betaald hadden. Tegen de tijd dat we thuis komen geeft Ruchira’s vrouw klank zonder beeld, de deur is op slot. We zijn veel te laat voor het eten dat zij met veel zorg voor ons bereid heeft. Oma schept onze borden vol en uiteindelijk mag Ruchira toch in eigen bed slapen.
   Enkele dagen later belt hij ons op. Hij heeft onze referentie gelezen en wil ons bedanken. We zijn altijd welkom.
4. Nira in Anuradhapura
   Via de poort aan de straatkant worden we per Tuk-Tuk doorheen de tuin tot voor het huis gereden. Nira is 42 en leerkracht Engels in de lagere school. Haar man begin 50 en ‘business man’. Ze hebben geen kindjes.
   De eerste avond kookt Nira en de tweede Ann en ik, dat is de deal die ze heeft met haar gasten. ’s Ochtends worden we door haar man afgezet bij een stalletje waar we een fiets kunnen huren om de oude stad van Anuradhapura te bezichtigen, pure luxe.
   Alles is wel gezellig, maar het lijkt tot de tweede avond te duren voor de sfeer wat losser wordt en het gesprek goed en wel op gang komt. Ik moet leren dat het met sommige mensen wat langer duurt voor het vertrouwen er echt is.

Couchsurfing is tot nu toe een geweldige ervaring. Elke keer anders. Soms een activiteit op zich en soms gewoon praktisch en goedkoop. In elk geval leert het je om de controle los te laten, om je over te geven aan wat je gastheer of gastvrouw voor je in petto heeft.
Mensen ontmoeten en afscheid nemen van mensen gaat doorheen deze reis als maar vlotter. Je beleeft samen een leuke tijd en dan splitsen de wegen weer. En soms kom je elkaar op een onverwacht moment weer tegen.

Wordt zeker vervolgd.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal 4 keer op de bank.

“Ik word eindelijk wakker.
Waar ben ik? …
In de mond van de Hel.
Hoe ben ik hier in godsnaam terechtgekomen?
Ik heb me laten verleiden, me laten verblinden en zo ben ik mijn weg kwijt geraakt.
Er zit een strop rond mijn hals. Bakstenen drukken zwaar op mijn borst. Toekomstige kinderstemmen fluisteren luid in mijn oor. Koffiekletsen met ouwe hoeren zetten me vast in dit houten blok.
Ik krijg geen adem. Ik moet weg uit deze hel, die niet de mijne is. Ik zet het op een lopen. De mond haalt me in en sust wederom. Nee, niet naar luisteren.
Ik pak wat ik pakken kan en rijdt met Thelma en Louise mijn toekomst tegemoet. Ik raak alles wat op mijn weg komt en dan… Lucht.” 

Ik ben alvast aan het oefenen voor mijn literaire thriller. Zoals vele schrijvers vind ook ik inspiratie in mijn eigen leven. Ongeveer vier jaar geleden zat ik op het verkeerde spoor en het was niet makkelijk om daarvan af te geraken. Mijn ratio en hart zeiden tegenstrijdige dingen. Gelukkig heb ik goed geluisterd en zit ik op dit eigenste moment op het juiste spoor van Goa naar Kerala.

Wat ik zoveel jaar geleden uit het oog was verloren, was mijn passie voor reizen. Huisje, boompje, beestje waren in mijn leven geslopen.
Daar moest verandering in komen, dus mijn huidige lief werd aan een strenge selectieprocedure onderworpen. Toen ik hem vroeg naar zijn dromen, was zijn antwoord:

Ik wil de wereld zien.
Ik wil iets maken om aan de wereld te laten zien.
Ik wil mezelf aan de wereld laten zien.

Al na de eerste zin was ik verkocht.

We hebben snel daad bij woord gevoegd. Citytrips in binnen en buitenland, mijn eerste tentvakantie in Kroatië, rondtrekken op Bali… en nu deze wereldreis.

Een collega-acteur zei ooit: “Ik vind het makkelijker om te vertrekken, dan om ergens te blijven.” Toen vond ik dat moeilijk te vatten. Na mijn leven in Helmond, had ik weer vanalles opgebouwd in Antwerpen. Alles werderom achterlaten en vertrekken leek onmogelijk. Nu we dat toch gedaan hebben, begrijp ik mijn collega veel beter. Het leven ‘on the road’ is echt makkelijk. Intens genieten van elke plek en elke ontmoeting, om na een paar dagen weer te vertrekken naar andere plekken en ontmoetingen. Onderweg zijn er geen verplichtingen, geen druk-druk-druk. Tijd is ruimte geworden.
Tuurlijk is niet alles rozengeur en maneschijn, maar de meeste problemen/uitdagingen zijn zo trivaal, dat ze enkel dienen als leuke anekdote op de blog.

Vele mensen omschreven ons vertrek voor onbepaalde tijd als moedig. Sommigen gaven zelfs toe een beetje jaloers te zijn. En het klopt, je hebt moed nodig om je hart te volgen. In eerste instantie staat de daver op je lijf, maar daarna wordt alles makkelijker en beleef je geweldige avonturen.

De ene dag wiebel je omhoog in een kabelbaan.
De andere dag spoor je in een miniatuurtrein.
De ene dag heb je het koud in de bergen.
De andere dag word je verwarmd door de woestijn.
De ene dag cruise je op een scooter langs de kust.
De andere dag fiets je in een natuurreservaat.
De ene dag zit je op een paard.
De andere dag zit je op een lama.
De ene dag bewonder je in stilte een prachtige kerk.
De andere dag wordt je meegezogen in de drukte van een tempelviering.
De ene dag proef je nieuwe lekkernijen.
De andere dag ga je stiekem naar de Mc Donalds.
De ene dag beklim je een hoge berg.
De andere dag relax je in een prachtige baai.
De ene dag geniet je van een wijnproeverij.
De andere dag van lauw bier op het strand.
De ene dag sta je versteld van een wereldwonder.
De andere dag van de wondere wereld.

Reizen staat duidelijk bovenaan genoteerd in mijn top 5 van dingen die ik belangrijk vind in mijn leven.

We gaan nog niet naar huis, bijlange nie, bijlange nie,….

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Droom-Reis.

Al op onze eerste avond in Mumbai worden we aangesproken op straat ‘Do you wanna be extras in a Bollywoodmovie?’. ‘Yes, please!’
Twee dagen later arriveren we op de set van ABCD2 oftewel Disney’s Any Body Can Dance 2. Samen met 200 andere figuranten van verschillende nationaliteiten spelen we het publiek van de finale dancebattle tussen India en de Filipijnen. Applaudisseren, juichen en opspringen doen we de eerste uren met volle overtuiging. Jammer genoeg verloopt zelfs een Bollywood productie, waar miljoenen mee gepaard gaan, op zijn Indiaas. Niemand heeft op voorhand nagedacht over een plan van aanpak. Met als gevolg dat de ene medewerker zegt ‘ga daar zitten’, terwijl ik een minuut later weer word verplaatst door iemand anders. De hele dag voelt als een mega-stoelendans.
Ik zal je de details besparen waardoor we uren vertraging oplopen.
Alleen dit wil ik je niet onthouden: Iedereen kreeg als ‘kostuum’ een T-shirt met de naam en de vlag van een bepaald land. Kijk voor de fun even op de foto’s om te zien op welke manier België vertegenwoordigd was… .

Ondanks het lange wachten, heb ik wel mijn ogen uitgekeken. De grote set, de belichting, de camera’s, de choreografieën, de vele medewerkers en figuranten, mijn sexy vent die de rol van cameraman kreeg aangemeten… .
De catering was dik in orde en gelukkig was ik voorzien met boeken om saaie momenten te breken. Ik ben stiekem wel benieuwd of we de final cut zullen halen.

Ik kwam tijdens deze dag op de filmset tot besef dat op mijn lijst staat ’theater spelen’ en ’theater maken’. Ik spreek niet over ‘acteren’. Dat was mij tot op heden niet opgevallen. Blijkbaar heb ik al langer de (onbewuste) keuze gemaakt voor theater. Ik voel mij thuis in het theater, in direct contact met het publiek. Niet op een set. Tijdens deze filmopnames viel het mij wederom op hoe verschillend deze beide vormen van acteren zijn. Ik ben heel blij met deze ervaring in Bollywood, want die heeft iets aan de oppervlakte gebracht, wat ik even vergeten was.

In “Dansen in Udaipur” was ik nog op zoek naar een naam voor verschillende vormen van kunst en creativiteit… . Ik ben eruit!
ARTISTIEKE EXPRESSIE
Onder deze noemer vallen zowel dans, theater, creëren, zelfexpressie, schrijven, FEST en Movimento dell’Arte uitbouwen alsook het geven en volgen van workshop met betrekking tot deze thema’s.
Dat maakt dat ik al heel wat items van mijn originele lijst van 26 getackeld heb.
Thank you, Bollywood!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal and … Action.