Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

Samen met duizenden andere toeristen sta ik versteld van de wonderen die onze planeet te bieden heeft. En samen met duizenden andere toeristen maak ik deze planeet kapot.
Ik ben mij heel bewust van dit dilemma. Ik heb ontzettend veel bewondering voor de natuur en ik wil deze wonderen van dichtbij ervaren. Daardoor is mijn ecologische voetafdruk enorm en ben ik medeverantwoordelijk voor klimaatverandering. Ik neem gemiddeld één vlucht per maand. Ik consumeer redelijk veel vlees en zuivelproducten, bij gebrek aan alternatieven in Zuid-Amerika. Ik doe mijn best om zo weinig mogelijk plastic te verbruiken, maar verpakkingsvrij winkelen is nog niet doorgedrongen tot het einde van de wereld.

Ik wil graag bewuster omgaan met de natuur. Ik heb het gevoel dat dit ‘on the road’ amper lukt. Toch probeer ik mijn steentje bij te dragen.
Enkel op restaurant eet ik vlees. Als we ‘thuis’ koken komt er geen dier op tafel. Voor de overschotten op restaurant neem ik zelf een potje mee. We drinken enkel kraantjeswater en gebruiken altijd herbruikbare tassen bij het boodschappen doen. Zo zijn er nog tal van andere kleine ‘regels’ waar ik me dagelijks aan houd.

Het lijken druppels op een veel te hete plaat, maar ik geloof dat elke actie en elk individu een verschil kan maken.

Vanop afstand volg ik de klimaatacties in België. De brosbrossers wijzen naar de ‘politiek’. De politiek moet stappen nemen om de klimaatverandering tegen te gaan.
Ik heb ontzettend veel sympathie voor deze jongeren die streven naar een groenere toekomst. Als ze volhouden tot in mei, stap ik graag met ze mee in hun betoging. Echter wel met een kleine nuance. ‘De politiek’ dat zijn ‘wij’. De politiek is geen orgaan of systeem dat afgescheiden is van onszelf. De politiek is een afspiegeling van onze keuzes. De politiek verandert enkel als wij zelf veranderen. Wij zijn de politiek!

Het is soms ontmoedigend om als individu de auto te laten staan, terwijl duizenden vliegtuigen per dag de lucht doorklieven. Ik vraag me soms af of het zin heeft om te recycleren terwijl het lijkt of alles op dezelfde hoop terecht komt. Het is frustrerend om veel te betalen voor biologisch vlees, terwijl een hamburger eten in een fastfood keten amper iets kost.
Toch moeten we als individu deze ‘kleine’ keuzes blijven maken. Alleen zo bereiken we de kritische massa die nodig is om tot verandering te komen.

Ik merk bij mezelf wat een grote impact kleine keuzes hebben. Jaren geleden was ik mij totaal niet bewust van de vele problemen die wij als mens veroorzaken. Stilaan zijn deze uitdagingen in mijn bewustzijn gekropen. Stap voor stap maak ik als individu keuzes die kunnen bijdragen tot (klimaat)verandering.
Zodra ik weer in België ben, wil ik lokaal, verantwoord en verpakkingsvrij boodschappen doen.
Ik ben vastbesloten om minder vlees te eten.
Reizen zal de komende jaren op een laag pitje komen te staan.
Op 26 mei zal ik weer stemmen voor een Groen beleid.
Ik zal regelmatiger schrijven over klimaatverandering en mijn pogingen om bij te dragen aan een groenere toekomst.
Ik zal volgens het motto leven “Be the (climate) change, you want to see in the world”.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Be the (climate) change, you want to see in the world.

De laatste maanden begon ik me meer en meer vragen te stellen bij mijn relatie met alcohol. Ik vermoed dat dit startte bij vraag 3 van mijn inschrijvingsformulier voor de Vipassana cursus. Die luidde als volgt:

Hoe vaak gebruikt u verdovende middelen ? (Alcohol, drugs, nicotine, … )
– Dagelijks
– Wekelijks
– Maandelijks
– Zelden tot nooit

Als de vraag zo gesteld wordt is mijn meest eerlijke antwoord dat ik dagelijks ‘gebruik’! En dat voelt niet lekker om uit te spreken.
Ik ben zelden dronken, maar drink bijna dagelijks ‘iets’.

Ik ben slim genoeg om theoretisch te weten hoe een verslaving in elkaar zit. ‘Iets mogen’ evolueert sluimerend naar ‘te veel moeten’. Ondertussen blijf je rotsvast overtuigd dat je geen probleem hebt. Je kan nog steeds de keuze maken om wel of niet te gebruiken, … ook al gebruik je elke dag.

De volledige vraag die ik me de laatste maanden stelde was: Hoe kan ik bijna elke dag (alcohol) gebruiken én blijven geloven dat ik geen probleem heb? Ben ik echt wel zeker dat ik geen alcohol probleem heb?
Dit was mijn grootste drijfveer om mee te doen met Tournée Minérale. Mezelf terug in de spiegel kunnen aankijken en zeker zijn dat ik niet tegen mezelf sta te liegen.
Daarnaast was ik benieuwd naar de ‘andere’ voordelen van niet drinken. De aankondiging maakt me alvast warm:
– Betere nachtrust
– Jezelf fitter voelen
– Alerter zijn
– Je lever wat rust bieden
– …

Na een kurkdroog bestaan van 4 weken kan ik een paar eerste conclusies maken:

– Ik heb geen probleem! Ik heb niets beleefd dat op ontwenningsverschijnselen lijkt. Daarnaast is alcohol gebruiken wel vaak een gewoonte, waarvan ik blij ben dat de gewoonte even gebroken is. Na een hele dag werken denk ik nu, ‘laten we nog even een wandeling maken’ in plaats van een fles wijn als beloning op te trekken.
– Van alle beloofde lichamelijke voordelen heb ik niet veel gemerkt. Misschien wil dat vooral zeggen dat ik in het algemeen al een redelijk gezonde levensstijl heb. Bewust leven, dagelijks bewegen en regelmatig vegetarisch eten werpen hun vruchten af. Ik kan niet zeggen of alcohol laten staan mij nog veel extra voordeel brengt. Dit zou voor veel andere mensen wel heel anders kunnen uitdraaien.
– Hier in Argentina is het enige alternatief frisdrank, koffie of warme chocomelk. Moeilijk om te zeggen dat één van die opties gezonder is dan alcohol. Enkel nog water drinken spreekt mij echter ook niet aan.
– Ik had me voorgenomen om mijn activiteiten niet aan te passen aan Tournée Minérale, maar heb dit wel gedaan. Ik merk dat ik terughoudend ben om op een terrasje te gaan zitten. Op een bepaald moment ben ik het echt wel beu om frisdrank te drinken. Ik mis niet de alcohol maar wel de gezelligheid en de ontspanning die er mee samen gaan.

Samengevat: Het is me helemaal niet moeilijk gevallen om een maand niet te drinken. Het leven bevalt me echter beter als ik wel mag drinken.
Toch neem ik me voor om elk jaar opnieuw een maand niet te drinken. Zo blijf ik op z’n minst wel zeker dat ik geen probleem heb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tournée Minérale of Tournée Générale?.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Ik lust graag een stukje vlees, maar na meer dan een maand in Argentinië heb ik er genoeg van. Mijn probleem is vooral dat een gerecht weinig meer omhanden heeft dan vlees. Een groot en meestal heerlijk stuk mals vlees (daar valt niet over te klagen) komt, ofwel met frieten ofwel met salade. Als ik de ‘gezonde’ keuze maak en kies voor een salade, krijg ik enkele kleffe blaadjes sla, tomaat en rauwe ajuin. Ik kijk verlangend naar het bord van Manu. Die gaat steevast voor de frietjes.

Af en toe bestel ik eens een pasta. Eén keer werd ik laaiend enthousiast van de de volgende beschrijving: huisgemaakte ravioli met vulling van geitenkaas, rode peper en olijven. De vulling is maar matig lekker en naast de ravioli serveren ze nog een stuk varkenslapje, terwijl dat nergens in de beschrijving staat.

Lekkere groenten staan amper op het menu. Vegetarische restaurants zijn al helemaal schaars.
In Brazilië waren er nog buffet-restaurants waar je per gewicht betaalt. Ook daar was veel vlees te vinden. Dat vlees werd wel aangevuld met een ruime keuze aan warme en koude groenten.
Ook in Bolivië was het al vlees dat de plak zwaait, maar daar kreeg je standaard een salade bij je bestelling.
De enkele groente die in Argentijnse restaurants geserveerd wordt, blijft meestal op het bord liggen. De gemiddelde Argentijn moet niets weten van dat konijnenvoer.

In de Lonely Planet lees ik dat onze volgende bestemming, Cordoba, bekend staat om zijn vele internationale restaurants. Er staan adresje in van Chinezen, Japanners en vegetarische restaurants. Het water loopt mij in de mond en ik neem mezelf voor om de komende dagen geen enkele ‘milanese’ te eten.
De eerste avond gaan we op zoek naar die adresjes uit de Lonely Planet. Ze zijn ofwel niet te vinden ofwel veel te duur. Het is intussen 21u30 en ik weiger mij neer te leggen bij weer een ‘vleesgerecht’. Gelukkig verblijven we in een appartement met keuken en zijn de supermarkten laat open. Ook het aanbod in de supermarkt brengt amper soelaas. Geen volkorenpasta, geen kokosmelk, amper verse groenten, geen vis, geen tofu, … We maken uiteindelijk een stoofpotje met linzen uit blik en rode paprika. Het smaakt goed.

De volgende ochtend raadpleeg ik Happy Cow. Een website die vegetarische en veganistische restaurants verzamelt per regio. Er blijken toch enkele vegetarische restaurants te zijn in de 2e grootste stad van Argentinië. Alleen zijn ze enkel ’s middags open. Vandaar onze vruchteloze zoektocht de vorige avond.
Mijn geluk kan niet op als ik het heerlijke vegetarische buffet vol verse groeten aanschouw. Ik schep mijn bord veel te vol en toch betaal ik twee keer niks. Ik geniet met volle teugen.

Reizen is jezelf aanpassen aan wat er voorhanden is. Eten wat de pot schaft! En in Argentinië schaft de pot vlees.
Ik probeer mijn gebrek aan gezonde voeding te relativeren. Er zijn ergere dingen in het leven dan elke dag te moeten barbecuen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Vlees, vlees en nog eens vlees.

Verkoop Spullen – 1.926 euro
Voor vertrek hebben wij quasi onze hele inboedel verkocht. Enkele grote stukken, zoals ons lederen bankstel, hebben een mooie som opgeleverd.
Telkens ik in België ben, leur ik met kleine spullen op rommelmarkten. Ook Kapaza en 2dehands.be hebben hun diensten bewezen.

Schuldaflossing – 7.200 euro
Samen met mijn ex had ik een mooi huisje gekocht en verbouwd. Toen ik vertrok kocht hij mij uit. We kwamen een renteloze lening overeen die hij maandelijks aflost.

Achterstallige vakantiegelden – 2.176 euro
In 2016 krijg ik een belastingsbrief. Ik moet belastingen betalen op vakantiegeld dat ik nooit ontvangen heb. Na enig onderzoek blijkt dat mijn vorige werkgever mij dat vakantiegeld nog verschuldigd is. De belastingen heb ik graag betaald en dat extraatje was mooi meegenomen.

Cadeaus – 6.370 euro
Als enig kind word ik mijn hele leven al rijkelijk verwend. Een storting van 500 euro voor mijn verjaardag is eerder regel dan uitzondering. (Dankjewel, mama!)
Ondanks dat we ‘stiekem’ getrouwd zijn, kon ik toch rekenenen op een mooi cadeau van 2.000 euro van mijn papa. (Dankjewel, papa!)

Donatie – 3.898 euro (waarde)
In het buitenland organiseren we “Donation Based Yoga en Theatre classes“. De vrijwillige donaties van de deelnemers nemen we graag aan.
In Indonesië runnen we 3 maanden een yogastudio en vegetarisch restaurant voor kost en inwoon.

Kleine Vergoeding Artiesten – 6.736 euro
De tijd en energie die we in onze theatercompagnie FEST steken is onbetaalbaar, maar gelukkig kunnen we onszelf via de KVR toch enige financiële waardering geven.

Vrijwilligersvergoeding – 7.800 euro
Al het werk dat we investeren in onze projecten zoals Muzische Workshops is voorlopig op vrijwillige basis. De startfase van zulke projecten kost veel tijd en energie.

Spaargeld
De nog steeds grote kloof tussen onze inkomsten en uitgaven, dichten we voorlopig door ons spaargeld aan te spreken.

Vanaf 2018 worden we terug zelfstandige. We hopen dat er snel een tijd komt dat we volledig break-even zijn, dat onze uitgaven gelijk zijn aan onze inkomsten. We hebben berekend dat we met onze huidige levensstijl netto 25.000 euro per jaar nodig hebben voor ons beiden.
Als we ooit een eigen ‘thuisje’ willen kopen hebben we meer nodig. Gelukkig is dat nog niet aan de orde en gaan we eerst de rest van de wereld afschuimen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 6.

Als ik opsta wijst niets erop dat 6 januari anders wordt. Ik douch me en maak me rustig klaar om de yoga les van 9 uur te geven. Business as usual.

Typisch voor dit soort dagen is het moment van de keuze. Je moet kiezen tussen links of rechts, the blue pil or the red pil. Er is geen weg terug. De andere keuze wordt onbereikbaar.

Als ik de studio binnenwandel voelt alles ijskoud. In één tel weet ik dat er iets aan de hand is. Ik kom toe in de uitloper van een gevecht!
Het duurt een paar uur voor we de situatie volledig uitklaren. Twee meisjes van onze staff zijn elkaar in de haren gevlogen. De ene, Lily, had haar man meegebracht om de andere (hardhandig) duidelijk te maken dat het onaanvaardbaar is dat ze een Hindu vriendje heeft. Ze komt uit een Moslim familie en hoort een Moslim vriendje te vinden.
Ik ben de tel kwijt geraakt over hoeveel principes dit heen walst. Waar ik de boel beheer wordt niet gevochten! Om religieuze verschillen wordt niet gevochten! Met een vrouw wordt niet gevochten! In een yoga studio wordt niet gevochten! Om de liefde wordt niet gevochten! Er moet gewoon nooit gevochten worden!

We ontslaan Lily op staande voet. Tot daar is alles simpel en duidelijk. Ware het niet dat vijf minuten later de rest van ons zevenkoppige personeel zegt “If Lily goes, we all go!”.
Dit is het moment van de keuze. Blijf ik trouw aan mezelf of kies ik voor het gemak en laat ik me chanteren. Ik draai mijn hoofd naar Ann, zonder een woord te zeggen weten we beiden hoe laat het is.
“If you want to go, GO!”

Een paar minuten later sta ik samen met Ann een tijdelijke menu te schrijven. We vragen ons af welke gerechten we zelf kunnen koken om de boel recht te houden. Omelet met toast lukt wel, salades ook. Een verse humus trio platter wordt wat moeilijk. “How the f*ck did this happen?!”

In de volgende uren sijpelen 2 jongens terug. We zijn gered! Een dag later volgt er nog één. Hun band met Lily is niet diep genoeg om de goedbetaalde job te laten schieten. Hun familie heeft het geld nodig.

Twee dagen later volgen sollicitaties:

“Do you speak English?”
‘Yes, yes!’
“What ’s your name?”
— stilte —
“Your name?”
— stilte —
“My name Manu (handgebaar), your name (handgebaar) ? ”
— stilte —
‘Ohh, … Nanti’
— stilte —
— zucht —

Zo duurt het een week voor de staff terug volledig is. In de maand die volgt moeten we drie van de nieuwelingen alweer vervangen. In plaats van ontslag te nemen sterft de oma en komen ze nooit meer terug. Na het tweede sterfgeval wennen we aan de lokale communicatie.

Ongeluk komt nooit alleen. Een week later stopt onze bakker ermee en ontploft de waterpomp. Als kers op de taart stopt onze yoga docente omwille van een burnout. In plaats van haar te overtuigen om te blijven laat ik haar gaan zodat ze voor zichzelf kan zorgen. We nemen haar lessen er ook nog wel bij.

Ik kan nog uren vertellen over de maand die volgt. Als we vertrekken ben ik uitgeput. The easy going island life is slechts een vage herinnering. Er is een grens aan hoeveel extra’s mijn schouders kunnen dragen.

Van 3 dingen ben ik heel zeker.

• Ik begin nooit een eigen zaak in Azië.
• Met mijn vrouw kan ik alles aan.
• Ik ben trots dat ik op de moeilijkste momenten trouw blijf aan mijn principes.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Geen weg terug.

Intussen zijn de eigenaars vertrokken en heb ik een fijne routine gevonden.
Elke ochtend vroeg opstaan, daarna wat ‘hangen’ in onze ‘hanging belt’. Deze yoga houding heb ik geleerd in de ashram in India. Twintig minuten ondersteboven hangen en ik kan de hele wereld aan. Mijn hele ruggengraat wordt opgerekt en spanningen verdwijnen. Mijn bloed pompt zichzelf een weg naar mijn hersenen en voornaamste klieren. Ik zie de wereld scherper en kan mijn hormonen de baas.

Dan stap ik op mijn krakkemikkige fiets op weg naar het strand. Ik hijs mezelf op een paddle board en samen met mijn leerlingen peddel ik een Stand Up Paddle Yoga Class tegemoet. Elke les start ik met de woorden: “Be aware of the movement of the ocean, the heat of the sun, the breeze of the wind, the sounds of nature,…”
Daarna balanceren we op het bord. De ‘Warrior’ pose lukt net, maar bij een ‘Tree’ pose vinden we lachend verkoeling in het heldere water. Ik sluit de les af met “Be grateful that you have made choices in your life that brought you here today, doing Yoga on a Stand Up Paddle Board”.

Kletsnat fiets ik terug voor een douche. Even later maak ik een moeilijke keuze: Chia Dream Jar, Smoothie Bowl, French Toast of toch een Breakfast Omelette?

Na mijn ontbijt zet ik het personeel in gang. Elke dag doen we een ‘extraatje’. Die ‘extraatjes’ zijn in het Westen dagelijkse kost in een restaurant. Zoals het poetsen van de vuilnisbakken, de toog, de ijskasten, … In het Oosten vinden ze al die hygiëne soms wat overdreven. Een klein duwtje in de rug kan geen kwaad.

Intussen hebben Manu en ik ‘projectjes’. De kassa controleren, partners uitbetalen, het uurrooster aanpassen, reclameborden ophangen, ‘the office’ uitruimen, flyers ontwerpen, specials of the day bedenken,… Alleen gaat alles traag. Het internet gaat traag. Reclame ophangen gaat traag omdat de nietjesmachine om de twee nietjes blokkeert. Partners uitbetalen gaat traag omdat ze nooit te vinden zijn. De kassa controleren gaat traag omdat alles manueel wordt opgeschreven… We geven onszelf over aan het ritme van het eiland.

Tussen de projectjes door geniet ik van verse ‘juices’ en ‘jaffles’, van wat rust en van interessante gesprekken met klanten.

’s Avonds geef ik Sunset Beach Yoga. Ik zie de zon onder gaan achter Mount Agung op Bali terwijl mijn leerlingen genieten van een welverdiende shavasana.

Na de les ga ik samen met Manu naar de goedkoopste bar op het strand. Onder het genot van een Gin Tonic en Long Island Ice Tea kijken we naar de laatste rode gloed voor we teruggaan. Wederom volgt een moeilijke keuze : Big Veggie Burger, Pumpkin Chickpea Coconut Curry of een Hummus Trio Platter. Je wordt voor minder vegetariër.

Rond 22u vallen we voldaan in slaap.

Ons leven op een tropisch eiland.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het leven zoals het is … op een eiland.