Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Op basis van mijn zoektocht op internet hebben we 14.600 euro voor 1 jaar exclusief vluchten begroot. We zijn ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget gebleven. In het bedrag hierboven zijn immers 5 vluchten inbegrepen!

Meer nog, met die 15.182 euro hebben we ook 1 Macbook Air en 1 Nikon Coolpix camera gekocht. Daarnaast hebben we allebei een officiële Yoga Teacher Training gevolgd.

Ik zou dus kunnen stellen dat je met 20 euro per persoon per dag makkelijk kan reizen in Azië.
Deze stelling moet ik echter nuanceren.

Het eerste jaar zijn we erop gebrand om binnen ons dagbudget te blijven. ‘Afdingen en besparen’ roepen we uit tot ons credo. Dag na dag zijn we trots als we in onze missie slagen. We zien voor het gemak over het hoofd dat we met bloed, zweet en tranen in plaats van met geld betalen.

• We wandelen kilometers in de brandende zon met een loodzware backpack op zoek naar de allergoedkoopste guesthouse.
• Nog meer kilometers leggen we af omdat we weigeren astronomische bedragen te betalen voor een riksja. Dat vele taxi chauffeurs veel te veel aanrekenen aan een toerist staat vast. Alleen onderhandelen wij soms urenlang over luttele euros, vastbesloten ons niet te laten afzetten.
• Onvermoeibaar als we zijn, struinen we het hele dorp af op zoek naar een lokaal eettentje met lokale prijzen. We zouden ook kunnen genieten van westerse delicatessen in de toeristenrestaurants.
• We reizen steeds met goedkoop lokaal transport. Over de vele ongemakken onderweg kan ik een boek schrijven.
• Het geld dat we uitsparen door een 800 CC Royald Enfield te huren in plaats van een 1500 CC voor onze roadtrip, geven we dubbel en dik uit aan mecaniciens onderweg. Daar bovenop kijk ik dagelijks de dood in de ogen op de “most treacherous road in the world”en verkort mijn leven met enkele jaren.
• Waar elke wandelaar dankbaar gebruik maakt van een gids of drager, hebben wij zelf ons hele hebben en houden richting Mount Everest Base Camp gesjouwd.
• …

Na bijna een jaar lang elke roepie in twee te bijten zijn we doodop. We zijn het continue onderhandelen en de gevolgen van onze besparingsslag helemaal beu. Zonder al te veel denken, besluiten we te vertrekken. We boeken de goedkoopste (!) vlucht weg uit Kathmandu richting Maleisië.
Wanneer we in Maleisië aankomen, moeten we even slikken. De prijzen schieten de lucht in. Het leven is hier duurder. We besluiten stilzwijgend het niet aan ons hart te laten komen en dompelen ons onder in luxe. Met desastreuze gevolgen voor ons gemiddelde dagbudget, zoals zal blijken in mijn volgend artikel …  : )

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 3.

De stadsmens in mij komt niet aan haar trekken. Het cosmopolitische Sydney valt in het niets bij de pracht en praal van vele Europese steden. Logisch ook, Australië heeft geen Griekse, Romeinse of Middeleeuwse periode gekend. De Aboriginals zijn trouw gebleven aan de natuur, nooit gebouwd of verbouwd. Pas sinds 200 jaar is de blanke man hier actief steden aan het opwerpen. Gelukkig hebben de Aboriginals samen met enkele visionaire immigranten op tijd een halt toegeroepen aan de mijnbouw, landbouw en verstedelijking, waardoor ik nu kan genieten van duizenden hectaren ongerepte natuur.

Maar nu zit ik vol. Ik zie het niet meer, ik ben voldaan. Ik heb tijd nodig om al deze indrukken te verwerken. Ik verlang naar een warme douche en een echt bed.
De vrijheid die onze campervan biedt, is geweldig. We tuffen van plek naar plek. We douchen ons met de emmer en eten elke avond onder de sterren. Jammer genoeg verstoort “Debby” dit idyllische leven. Sinds cycloon Debby 4 weken geleden The Gold Coast overspoelde, achtervolgt de regen ons.
Na deze natuurramp heeft ook de herfst zijn intrede gedaan. Soms lig ik ’s nachts wakker van de kou. Mijn bovenbenen knijp ik tegen elkaar om toch maar niet door de regen naar het toilet te hoeven. Als ik het uiteindelijk niet meer houd en doorregend terug in de campervan klim, kijk ik uit naar volgende week. Ik ben ontzettend dankbaar voor deze prachtige reis door Australië, maar ik geniet alvast van de warmte die België mij letterlijk en figuurlijk zal brengen.

Tot volgende week, lieve vrienden!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Verwend Nest.

Langer uitrusten in Manali is niet mogelijk. De einddatum van ons visum nadert, we moeten richting Nepalese grens. Een reis die meerdere dagen en busritten in beslag zal nemen.
In Shimla, de volgende halte, vinden we na de lange busreis vrij snel een kamer die binnen ons budget past, maar jammer genoeg niet aan onze eisenlijst voldoet.

In de loop van onze reis hebben we een lijst met voorwaarden opgesteld waaraan een kamer moet voldoen.

• Buitenraam (vermijdt muffe en vochtige lucht)
• Buitenraam in de badkamer (idem)
• Goede matras (vermijdt een pijnlijke rug)
• Lang bed of geen rand aan het voeteinde (owv de lange benen van Manu)
• Goede kussens (niet gevuld met prikkelige stro)
• Warm water (afhankelijk van het seizoen)
• Geen lawaai (ver weg van een moskee, niet bovenop de heuvel, geen partyhotel, geen satsang, niet aan de receptie of het gemeenschappelijke terras, …)
• We moeten de muren durven aanraken (vocht, schimmel, bloedvlekken,…)

Optioneel:

• WiFi
• Handdoeken
• Gewassen beddengoed
• WC papier
• Yogaplek
• Terras of balkon

Elke kamer scan ik met een arendsoog en toch duikt er regelmatig een nieuwe verrassing op.
In Shimla stort ik me vermoeid op bed, maar al snel besef ik dat het een rokerskamer is. De kussens stinken uren in de wind. Inventief als ik ben geworden, neem ik mijn eigen kussensloop (een aanrader voor elke reiziger) en vul hem met 2 truien en een sjaal. Het smerige kussen smijt ik in de hoek.
Eind juli waren we in Sonamarg. Vanop het toilet staarde ik naar de mega grote boiler en droomde weg bij het idee van een hete douche. Ik keek verder rond en vroeg twijfelend “Liefje, zie jij de douchekop?”. De volgende ochtend hebben we de emmer gevuld aan de kraan en speelden we elkaars douchekop. Om beurten goten we een emmer over elkaar heen.
Langer geleden, in Jaisalmer, vroegen we of de badkamer ‘hot water’ had. “Yes, yes!” Toen ik even later ging klagen over de ijskoude douche, kreeg ik met een grote glimlach een emmer met warm water aangereikt. Sindsdien hebben we een ‘hot shower’ aan onze eisenlijst toegevoegd.

Manali noch Shimla bieden de rust en luxe die ik voor ogen had, toen ik tijdens de laatste nacht van onze roadtrip de slaap probeerde te vatten. We brachten de nacht door in de goedkoopste slaapplek ooit. Ik schrijf slaapplek, want een kamer kan je het niet noemen.
Onze hele eisenlijst moet ik overboord gooien wanneer we na een heftige rit arriveren in Batal. Er is slechts 1 “guesthouse”. Ofwel rijden we 20 kilometer verder over de keien des doods ofwel nemen we genoegen met een stenen hok. De felle wind raast tussen de spleten. Ons dak, gemaakt van plastic zeilen wappert onophoudelijk. We trekken ons thermisch ondergoed aan met daarboven broeken, truien en sjaals en maken het ons gezellig met een glaasje ‘Old Monk’ onder de dikke dekens. Onze tanden poetsen we aan de waterpomp en onze ‘boodschappen’ doen we verderop onder de brug.

Gelukkig ligt ook het magische Rishikesh op weg naar de grens. Dit Westerse paradijs zal mijn behoefte aan een rust en luxe zeker vervullen.
Negen maanden geleden vertoefden we een week in deze oase. Nu we terug zijn blijkt de realiteit nog mooier dan mijn herinnering. We logeren in dezelfde ‘luxueuze’ guesthouse als destijds waar ik uitrust op het grote bed tussen de schone lakens en de zachte kussens.
Als de elektriciteit uitvalt, blijft onze plafondventilator stug doordraaien dankzij de uitmuntende generator. Deze keer word ik niet midden in de nacht wakker, drijfnat van het zweet.
Manu geniet van het snelle internet, waar hij 9 maand geleden nog op vloekte. Het supersnel internet van Telenet zat toen nog te vers in zijn geheugen.
Als ik de deur van de badkamer opendoe, word ik helemaal euforisch: een aftrekker! Geen enkele Indiase badkamer heeft een aparte douchecabine, de hele badkamer wordt altijd zeiknat. Met zo’n aftrekker kan de schade enigszins beperkt worden. Niet uitglijden, geen natte voeten in de rest van de kamer, geen vuile zandvlekken in de badkamer, … . Luxe zit in kleine dingen.

We doen ons tegoed aan grote bokalen muesli met vers fruit, Oreo milkshakes, nacho’s met gesmolten kaas en salades met geroosterde groenten.
Ik doe nog een ijdele poging om te shoppen, want in de helft van mijn kleren zitten gaten, maar dat draait op niets uit. Na negen maanden ben ik nog steeds niet klaar voor de ‘shanti shanti hippie look’ die hier ‘in’ is onder Westerlingen.
Shoppen in mijn eigen kleerkast, dat is het toppunt van luxe waar ik nu van droom.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Aftrekkers en droogkasten.

Hier zit ik dan, 14 dagen later. We hebben nog een dagtocht te gaan naar Manali. ‘Misschien’ komen we morgen aan. Ik begin alvast te schrijven want ik heb geen idee hoe ik het verhaal van de afgelopen twee weken in één artikel kan vatten. Als ik terugdenk aan deze tocht gaan er tranen op mijn ogen liggen. Van geluk, van blijdschap, van afzien, van vermoeidheid, van …

Ik heb geen idee waar ons hoofd stond toen we dit plan opvatten. Natuurlijk zou het een prachtig en ‘episch’ avontuur worden, maar dat de route de faam van “meest dodelijkste weg ter wereld” toebedeeld krijgt hadden we even genegeerd. Dit in combinatie met mijn ééndaagse motor ervaring en het ontbreken van leren vesten, broeken en handschoenen in onze uitrusting maakt dat we NIET voorbereid waren op dit avontuur.

De route is geliefd bij groepen motorrijders. Cruisend op hun recente bolides volgt er een wagen met reserve onderdelen en een mecanicien die steeds paraat staat. Wij doen het anders. Wij zoeken het hele dorp af naar de goedkoopste huurmotor. Het beste dat we kunnen vinden is een 8 jaar oude Royal Enfield 350 Bullet Electra met kickstarter, de elektrische starter was te duur. Na drie dagen doop ik hem ‘Hannibal’. Ik wens hem de kracht van Hannibal toe om alle bergen te bedwingen die voor ons liggen.

Een naam werd noodzakelijk om te blijven communiceren met ons stalen ros. De motor die stil valt, de batterij die moet vervangen worden, de bekabeling die niet deugd, versnellingen die oververhitten en roken, olie die lekt, 3 platte banden op vijf dagen, …. Dat gaat samen met de nodige ‘oplossingen’. Liftend ga ik in de meest nabij gelegen stad, 30 km verderop, op zoek gaan naar een mecanicien. Een lekke achterband pompen we om de 5 km op om 15 km verder de band te laten herstellen. Of 20 km lang duw ik de motor die alweer uitvalt in een rijdende start om alsnog bij de enige mecanicien van de regio te geraken. Kortom, ik heb wel iets bijgeleerd over motorrijden.

We zitten in niemandsland en de weg terug is waarschijnlijk zwaarder dan verder gaan. Terugkeren noch stoppen is een optie. Ik heb het gevoel dat we niet kunnen rekenen op onze motor en dus vertrekken we elke ochtend met de vraag of wij onze bestemming halen. Als maar vaker start ik mijn zinnen met ‘misschien’. ‘Misschien’ kunnen we straks lunchen; ‘Misschien’ komen we vandaag eens vroeg aan; ‘Misschien’ halen we de eindbestemming, ‘Misschien’ zijn er geen zekerheden in het leven?

Als je iemand maar lang genoeg met tegenslag confronteert gaat die er uiteindelijk aan onderdoor. Al moet je het toch steeds zelf oplossen. Gelukkig kregen wij rond dag 10 onze technische problemen onder de knie en kon het vertrouwen in onze bike terug groeien.

Hannibal was gewoon niet sterk genoeg om twee mensen met bagage over dit soort wegen te voeren. Dat hadden we volledig aan onze eigen gierigheid en onervarenheid te danken. Voor omstaanders heeft het wel prachtige beelden opgeleverd. Tot stilstand komen op een beklimming betekende de eerste dagen dat Ann te voet de berg op moest tot het volgende vlakke stuk waar ik kon starten. Nadien heb ik mijn trottinette-techniek verfijnd om op de moeilijkste stukken met één en later ook twee benen extra pk’s toe te voegen zodat we de top zouden halen. Dit alles gecombineerd met Ann die achteraan geïmproviseerde liedjes zingt om Hannibal en mij extra power toe te wensen.

Twee weken later leven we nog steeds en ik ben van zin om dat nog even zo te houden. Ik durf intussen zonder enige reserve stellen dat ik met de motor kan rijden! Meermaals heb ik gedacht “Nu hebben we het ergste toch gehad!” om voorbij de volgende bocht wederom verrast te worden. Wat nog mee valt zijn wegen met putten, rotsen, modder, zand, gravel, keien ter grootte van een voetbal, rivieren die kruisen of versmelten met de weg, … De echt moeilijke stukken zijn samengestelde uitdagingen. Twintig meter modderstroom waarop je snelheid moet maken om de rotsige beklimming erna te halen. Of gravel op de zanderige bodem van een steile afdaling. Het aantal combinaties is eindeloos. En vlak voor de eindmeet komt er ook nog een hagelstorm op terwijl we onze derde bergpas oversteken.
Weet er iemand weet hoe ik mijn motorrijbewijs in België kan laten regulariseren? Laat het me dan zeker weten.

Natuurlijk is het niet enkel kommer en kwel. Als we eenmaal door de modder zijn geploeterd krijgen we inderdaad een paar van de meest afgelegen en prachtigste stukjes natuur van India te zien. Rivieren die als een deltamonding door het landschap stromen, turkooizen bergmeren, glimmende sneeuwtoppen, gompa’s op eenzame bergtoppen, kleurschakeringen in de lucht zoals ik ze nooit eerder zag, het gevoel om tussen wolken te rijden, … Ook deze lijst is eindeloos. Onze foto’s doen deze taferelen amper eer aan.

Het prachtigste van dit verhaal is dat we het gedaan hebben. Niet alleen vertrouwt Ann me genoeg om in dit soort van onmogelijke avonturen te stappen, zonder mijn navigator en zingende cheerleader waren we nooit aan het einde geraakt.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Gelukkig doet den toeter het nog.