Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Als yoga docente ben ik maar al te bekend met het eerste beginsel uit de yogafilosofie: ‘Ahimsa’ oftewel ‘geweldloos’ door het leven gaan. Geweldloosheid wordt breed geïnterpreteerd en omvat ook onthouding van geweld tegen dieren. Telkens je een dier verorbert moet er immers iemand een dier de doodslag toebrengen.
Daarnaast verdiep ik mij sinds kort in de relatie tussen voedsel en gezondheid. De medische literatuur is duidelijk: consumptie van dierlijke producten heeft een nefaste impact op onze gezondheid als mens.
Ik kan ook niet langer negeren dat de totale uitstoot van CO2 door de vleesverwerkingsindustrie groter is dan de globale uitstoot van de transportindustrie.

Dit alles deed mij in november 2018 besluiten om vegetariër te worden. In totaal ging ik toen 27 dagen als vegetariër door het leven.
Ik was alleen in Buenos Aires toen ik die beslissing nam. Manu was op Vipassana retraite. Ik kookte meestal voor mezelf met veel groenten. Als ik toch eens uit eten ging, was er in de wereldstad Buenos Aires keuze genoeg om lekker vegetarisch te eten. Daarna was het mijn beurt om me terug te trekken in het Vipassana centrum. Ook daar was vegetarisch eten de norm. Het ging mij goed af en ik miste het vlees niet.
Tot we vertrokken richting Uruguay. In Colonia del Sacramento hadden we geen keuken ter beschikking. In de hele stad zijn er amper vegetarische alternatieven te vinden. Drie dagen na elkaar kreeg ik smakeloze gerechten voorgeschoteld. Op de vierde dag beland ik in een mega shopping center en ben ik gebroken. De food court bestond uit de ene fastfood keten na de andere.
Ik wil echt mijn best doen om te kiezen voor mijn gezondheid en de gezondheid van onze planeet, maar het lijkt alsof er niemand mee werkt …

Sindsdien eten we ‘thuis’ vegetarisch. Enkel op restaurant eten we nog vlees of vis, bij gebrek aan smakelijk alternatieven in Zuid-Amerika.
Ik was van plan om dit systeem te behouden bij onze terugkeer in België. Tot vorige week zondag een documentaire voor een keerpunt zorgde.

We arriveren in Toronto en na één dag zijn we beiden ziek. Verkouden, keelpijn, snot, hoesten, … . Alles erop en eraan. Toch negeren we onze ziekte. Manu verjaart en ik heb allerlei leuke dingen gepland. Gewapend met zakdoeken, keelpastilles en hoestsiroop verkennen we door weer en wind de stad.
We houden dit een paar dagen vol, maar op Paaszondag, Manu’s verjaardag, komen we er niet onderuit. De ziekte wordt erger en we zijn doodmoe. Die avond heb ik gereserveerd in een leuk restaurantje. Om die reservatie te halen, moeten we overdag rusten. We planten ons in de zetel en ik zet de documentaire “Earthlings” op.

De film is van 2006. Ik kan alleen maar hopen dat er in de laatste jaren veel veranderd is in positieve zin. Ik kan alleen maar hopen dat de beelden die ik zie niet de norm zijn. Dat het wantoestanden zijn die slechts heel uitzonderlijk voorvallen. Ik kan alleen maar hopen dit alleen gebeurt in Noord-Amerika, dat zulke excessen niet mogelijk zijn in Europa. Ik kan hopen zoveel ik wil, maar elk beeld dat ik zie was ooit werkelijkheid en daar wil en kan ik niet langer aan meewerken. Regelmatig rollen er tranen over mijn wangen bij het zien van zoveel (dieren)leed.
Ik vind geen excuses meer. Mijn besluit staat vast! In Toronto zijn er in tegenstelling tot Zuid-Amerika genoeg mogelijkheden om lekker en vegetarisch te eten.

Manu zijn verjaardagsdiner is mijn afscheidsdiner van vlees en vis. Ik geniet nog een laatste keer van de volle smaken die ik voorgeschoteld krijg en sinds Paasmaandag is het officieel! Ik ben vegetariër!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik word vegetariër.

De laatste maanden begon ik me meer en meer vragen te stellen bij mijn relatie met alcohol. Ik vermoed dat dit startte bij vraag 3 van mijn inschrijvingsformulier voor de Vipassana cursus. Die luidde als volgt:

Hoe vaak gebruikt u verdovende middelen ? (Alcohol, drugs, nicotine, … )
– Dagelijks
– Wekelijks
– Maandelijks
– Zelden tot nooit

Als de vraag zo gesteld wordt is mijn meest eerlijke antwoord dat ik dagelijks ‘gebruik’! En dat voelt niet lekker om uit te spreken.
Ik ben zelden dronken, maar drink bijna dagelijks ‘iets’.

Ik ben slim genoeg om theoretisch te weten hoe een verslaving in elkaar zit. ‘Iets mogen’ evolueert sluimerend naar ‘te veel moeten’. Ondertussen blijf je rotsvast overtuigd dat je geen probleem hebt. Je kan nog steeds de keuze maken om wel of niet te gebruiken, … ook al gebruik je elke dag.

De volledige vraag die ik me de laatste maanden stelde was: Hoe kan ik bijna elke dag (alcohol) gebruiken én blijven geloven dat ik geen probleem heb? Ben ik echt wel zeker dat ik geen alcohol probleem heb?
Dit was mijn grootste drijfveer om mee te doen met Tournée Minérale. Mezelf terug in de spiegel kunnen aankijken en zeker zijn dat ik niet tegen mezelf sta te liegen.
Daarnaast was ik benieuwd naar de ‘andere’ voordelen van niet drinken. De aankondiging maakt me alvast warm:
– Betere nachtrust
– Jezelf fitter voelen
– Alerter zijn
– Je lever wat rust bieden
– …

Na een kurkdroog bestaan van 4 weken kan ik een paar eerste conclusies maken:

– Ik heb geen probleem! Ik heb niets beleefd dat op ontwenningsverschijnselen lijkt. Daarnaast is alcohol gebruiken wel vaak een gewoonte, waarvan ik blij ben dat de gewoonte even gebroken is. Na een hele dag werken denk ik nu, ‘laten we nog even een wandeling maken’ in plaats van een fles wijn als beloning op te trekken.
– Van alle beloofde lichamelijke voordelen heb ik niet veel gemerkt. Misschien wil dat vooral zeggen dat ik in het algemeen al een redelijk gezonde levensstijl heb. Bewust leven, dagelijks bewegen en regelmatig vegetarisch eten werpen hun vruchten af. Ik kan niet zeggen of alcohol laten staan mij nog veel extra voordeel brengt. Dit zou voor veel andere mensen wel heel anders kunnen uitdraaien.
– Hier in Argentina is het enige alternatief frisdrank, koffie of warme chocomelk. Moeilijk om te zeggen dat één van die opties gezonder is dan alcohol. Enkel nog water drinken spreekt mij echter ook niet aan.
– Ik had me voorgenomen om mijn activiteiten niet aan te passen aan Tournée Minérale, maar heb dit wel gedaan. Ik merk dat ik terughoudend ben om op een terrasje te gaan zitten. Op een bepaald moment ben ik het echt wel beu om frisdrank te drinken. Ik mis niet de alcohol maar wel de gezelligheid en de ontspanning die er mee samen gaan.

Samengevat: Het is me helemaal niet moeilijk gevallen om een maand niet te drinken. Het leven bevalt me echter beter als ik wel mag drinken.
Toch neem ik me voor om elk jaar opnieuw een maand niet te drinken. Zo blijf ik op z’n minst wel zeker dat ik geen probleem heb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tournée Minérale of Tournée Générale?.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Dinsdag 11 December 2018

Na een tweedaagse busreis arriveren we moe, vuil en bezweet in ons appartement.
We blijven 2 weken in Menzoda. Niet omdat er in ‘Mendoza’ veel te doen is, maar omdat er ‘veel te doen is’.
Nadat we bijgeslapen hebben, maken we onze planning voor de komende weken.

Nummer één op de planning is mijn mailbox opkuisen. De aanvragen voor workshops blijven binnenstromen en ik heb nog een tiental opdrachten om in te plannen.

Donderdag 13 December 2018

In september hadden we ons voorgenomen om regelmatig ‘studiedagen’ in te lassen.
Jammer genoeg zijn de studiedagen wegens tijdsgebrek steeds uitgesteld. Vandaag is het zover! Voor mijn verjaardag kreeg ik een online cursus “Yoga & Anatomy” cadeau. Manu en ik bestuderen samen de 1e module.

’s Namiddags duiken we opnieuw in onze overvolle mailbox en ’s avonds gaan we iets eten.

Vrijdag 14 December 2018

Overdag studeren en werken we opnieuw.

’s Avonds plannen we de uitstappen die we willen ondernemen in Mendoza. Ik dacht dit even tussendoor te doen. Een paar uur later tolt mijn hoofd van al het opzoekingswerk.

Wat is de bereikbaarheid?
Wat zijn de openingsuren met de feestdagen?
Waar kunnen we eten?
Wat is de prijs?
Is het goedkoper om online tickets te kopen?
…

Zaterdag 15 December 2018

Het is weekend! ’s Morgens snel wat werken en dan wijnproeven in Maipu!
Ondanks het opzoekingswerk duurt het toch even voor we de juiste bushalte naar Maipu vinden. Ter plaatse huren we een fiets om van wijngaard naar wijngaard te trappen. We proeven lekkere wijnen, likeuren en olijfolie. ’s Middags gaan we lekker eten in ‘Pie de Cuba’. Moe en voldaan keren we huiswaarts.

Zondag 16 December 2018

Het is weekend en bijna kerstvakantie!
Toch houdt dat klanten niet tegen om last minute aanvragen te sturen voor workshops in december en januari. Eigenlijk wilden we nog een anatomie module bestuderen, maar dit zal weer moeten wachten.
Met gemengde gevoelens zet ik me aan de computer. Opgetogen dat de workshop aanvragen blijven binnenstromen. Teleurgesteld dat er een studiedag wordt opgeofferd.

Maandag 17 December 2018

Manu heeft een ‘conference call’ met een Belgische opdrachtgever. In januari gaat hij een week naar België om te werken. Ik blijf achter in Zuid-Amerika.
Nu alles bevestigd is, spenderen we de rest van de dag met het boeken van vliegtickets en accommodatie. We vergelijken prijzen en vragen ons af wat we belangrijk vinden.

Waar is het veilig voor mij om achter te blijven?
In welke stad kan ik leuke uitstappen doen?
Waar zal Manu logeren?
Vliegt hij rechtstreeks of met overstappen?
Wat is overdreven luxe? Airco, wasmachine, zwembad, vrije ruimte om yoga te doen, … ?

Als de avond valt hebben we eindelijk alle belangrijke knopen doorgehakt.

Dinsdag 18 December 2018

Vandaag gaan we naar de Termas de Cacheuta.
Niet toevallig vandaag, dit is de enige kalme dag waarop het kan. In Azië was het motto “Go with the Flow”. Dat is niet meer mogelijk.
Wanneer er workshops gepland staan, moeten we telefonisch bereikbaar zijn voor noodgevallen. Vandaag hebben we ‘slechts’ 2 workshops en de docenten kennen de locatie. We voorzien weinig problemen en nemen het risico om onbereikbaar te zijn.
Toch kunnen we niet volledig loslaten. Tussen het ‘badderen’ door gaan we regelmatig op zoek naar onze GSM.

Woensdag 19 December 2018

‘Vrije tijd’ nemen eist zijn tol. Mijn mailbox en mijn hoofd ontploffen!
Ik zie het niet meer zitten! Ik heb het gevoel dat ik constant achter de feiten aanloop. Voor elke mail die ik beantwoord, stromen er 2 nieuwe binnen. Ik typ mezelf te pletter en toch komt er geen einde aan.

Dan rolt er een mail van de overheidsdienst “MyPension” binnen.
Ik kan het niet laten er op te klikken en spring een gat in de lucht. Blijkbaar krijg ik (later) meer dan 1000 euro pensioen! Dat had ik nooit verwacht! Toch niet na mijn freelance carrière waar ik vooral van ‘vrijwilligersvergoedingen’ heb geleefd.

Het beste nieuws is dat ik pas binnen 31 jaar op pensioen moet! Dat stelt mij gerust. Ik heb nog 31 jaar om mijn mailbox leeg te krijgen!
Ik sluit de computer en schenk mezelf een glas wijn in.

Donderdag 20 December 2018

Het harde werken wordt beloond. We halen vandaag ons grootste contract ooit binnen! Trots geven we elkaar een ‘vuistje’ en gaan weer aan de slag.

Het aantal emails begint eindelijk af te nemen. De vakantie komt in het vooruitzicht. Eindelijk vind ik tijd om ‘andere’ dingen te doen.
Ik check mijn todo lijst om iets te kiezen: nieuwe workshops online zetten, nieuwsbrieven maken, bellen met nieuwe docenten, belastingaangifte in orde brengen, “Truth or Dare” indienen voor een festival, mails van vrienden en familie beantwoorden, foto’s op Facebook posten, een reservekopie van mijn Mac maken, mijn nagels knippen, onze visa afrekening bekijken, boodschappen doen, een artikel schrijven, …

Mijn hoofd gaan weer aan het tollen!

Kan mijn mama nog een dag wachten voor ze mail krijgt?
Wanneer was die deadline voor dat festival ook al weer?
Staat er nog genoeg geld op onze gemeenschappelijke rekening?
Wanneer moet die belastingaangifte binnen zijn?
…

Ik verlies mezelf in de eindeloze lijst en besluit dan maar om eerste mijn nagels te knippen.

Vrijdag 21 December 2018

Om 6 uur ’s ochtends zitten we in onze huurauto. Drie uur later beginnen we aan onze dagwandeling richting de hoogste berg van Zuid-Amerika. Ik geniet met volle teugen. In de natuur kom ik steeds tot rust. Voor deze momenten reis en werk ik.
Tussen het hijgen door praten we over onze toekomst.

Wat waren de hoogtepunten van 2018?
En wat waren de uitdagingen?
Wat willen we anders aanpakken in 2019?
Durven we aan te gaan wat we allebei voelen?
…

Maandag 24 December 2018

Ik begin deze dag met vrienden en familie een zalige kerstavond te wensen.
Het reizen begint hoe langer hoe eenzamer te voelen. Dan is het fijn om lieve berichten van het thuisfront te krijgen.

Dinsdag 25 December 2018

Geloof het of niet, maar op deze kerstdag zitten er 3 aanvragen in mijn mailbox?! Plichtbewust beantwoord ik ze dadelijk.
Daarna begin in eindelijk aan dit artikel! Iets wat al een hele tijd op mijn todo staat.

Woensdag 26 December 2018

Ook mijn artikel loopt uit de hand dus ik schrijf verder. Ik probeer het in te korten en nuances aan te brengen waar mogelijk. Ik probeer duidelijkheid te scheppen voor zowel de lezer als mezelf.

Mijn hoofd gaat weer aan het tollen. Ik ben klaar om mijn voornemen te maken.

Ik ben trots op ons nomadische leven. Het is ongelofelijk dat we dit al 4 jaar waarmaken.
Het is een geweldig leerschool. We hebben prachtige plekken bezocht en interessante mensen ontmoet.

Ik ben trots op het succes van Muzische Workshops. Ik zie de mogelijkheden die onze organisatie heeft om verder te groeien. Daar bovenop staan er een paar volgende projecten klaar om uitgewerkt te worden.

Het is tijd om te kiezen, tussen werken en reizen.

Door het werk kan ik mezelf niet voor 100% op het reizen storten.
Door het reizen kan ik mezelf niet voor 100% op het werk storten.
Tijdens het reizen mis ik vrienden en familie.
Als ik settel, zal ik nooit de hele wereld zien.
…

Na lang wikken en wegen durf ik mijn voornemen voor 2019 uitspreken.

We komen naar huis!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een verrassend voornemen voor 2019.

Al snel parkeer ik het hele idee. Tien uur per dag stil zitten en mediteren is niets voor mij! Al helemaal niet als je tijdens de resterende uren niet mag lezen, schrijven, praten of yoga doen.

Toch blijft Vipassana Meditatie in de loop der jaren regelmatig op mijn pad komen. Dit jaar voel ik mij eindelijk klaar om de uitdaging aan te gaan.

Ik ben benieuwd wat deze tiendaagse teweeg brengt. Ik vraag me vooral af wat er gebeurt als het ‘stil’ wordt. Wordt het überhaupt ooit stil in mijn hoofd?!
10 dagen 10 uur per dag mediteren, stil zijn en met niemand praten. 10 dagen zonder internet, boeken, schrijven en beweging. Ik ben ervan overtuigd dat het stil wordt zonder externe impulsen. Niets blijkt minder waar.

Het lukt me langs geen kanten om 10 uur per dag te focussen op mijn ademhaling. Reeds op de tweede dag ga ik soms ‘actief’ nadenken. Zo kruipen de dagen toch een fractie sneller voorbij.

Tijdens de meditatiesessie geef ik mezelf thema’s om over te denken. Ik denk na over mijn dans- en theatercarrière, over mijn reizen, mijn relaties, over wat ik echt graag doe, …
Ik kom tot vele verrassende conclusies.
Zo besef ik dat ik nooit heb gedanst vanuit mijn hart, maar altijd vanuit mijn ego. Ik vind het kicken om op een podium te staan en gezien te worden.
Ik kom erachter dat sommige relaties te lang hebben aangesleept. Toch heb ik geen spijt. Het heeft mij bij Manu gebracht.
Ik herontdek dat ik een natuurmens ben, ondanks mijn voorliefde voor kunst en cultuur.
…

Mijn meest verrijkende conclusie is dat ‘het tijd is om te geven’. Ik heb zoveel om dankbaar voor te zijn. Het leven geeft mij zoveel.
Al te lang leef ik voor mezelf. Ik ben er namelijk van overtuigd dat je anderen niet gelukkig kunt maken als je zelf niet gelukkig bent. Ik kom tot de slotsom dat ik ontzettend gelukkig ben. De tijd is daar om een poging te wagen om anderen gelukkig te maken. “Now it is time to share my merits.” Zoals Guru Goenka het zegt.
Het zal nog wel even duren voor ik duidelijkheid heb hoe en wat ik te ‘geven’ heb.

Ik ben blij dat ik de Vipassana Meditatie uitdaging ben aangegaan. Toch ben ik er zeker van dat ik dit nooit meer opnieuw doe! Tien uur per dag mediteren, “what the fuck?!”
Stil is het nooit geworden. Ik heb wel weer een hele stap heb gezet op mijn spirituele reis.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal What the Fuck?!.

Ego betekent ‘ik’ in het Latijn.
Ego is een andere naam voor mezelf.

De wereld leert me dat ik een groot ego heb.
Yoga en meditatie leren me dat ik geen ego mag hebben!
Ego is iets dat ik heb, kan hebben of kwijt kan geraken.

Volgens de psychologie is mijn ego wat ik van mezelf denk, mijn volledige zelfbeeld.
Mijn ego zijn gedachten. Alle gedachten samen die ik heb, over mezelf.

Van gedachten kan ik één ding met zekerheid zeggen: ze gaan altijd over het verleden of de toekomst. Gedachten gaan nooit over ‘nu’.
Mijn ego is wie ik denk dat ik vroeger was of wie ik later wil worden.

Voor de filosofiefanaten ontstaat er een mooi vraagstuk. Als mijn ego (ik) de gedachten zijn die ik (ego) over mezelf (ik/ego) heb, wie of wat is dan die ‘ik’?
Eerlijkheidshalve, ’ik’ ben zelf niet zeker van het antwoord op die vraag.

Laat me het eens pragmatisch aanpakken. ‘Ik’, dat is mijn lichaam!

Wist je dat de cellen van je lichaam constant vernieuwen? Binnen een periode van een paar jaar is het merendeel van alle cellen in je lichaam splinternieuw! De bouwstenen daarvoor halen we in onze voeding.

Mijn lichaam is wat ik eet.
Ik ben wat ik eet.
Mijn ego is wat ik eet.
Misschien heb ik daarom een groot ego?
Ik ben nogal ’ne groten eter’.

Na 10 dagen stilte en meditatie tijdens mijn Vipassana cursus kwam ik tot een paar ontdekkingen over mezelf. Mijn ego werd dus nog groter want ik leerde iets bij over mezelf.

Ik besefte dat ik in mijn gedachten vaak bezig ben met wat er ’niet’ is.
Ik zie de mogelijkheden van een situatie, ik zie wat ergens mist, ik zie wat iemand nog beter kan doen, ik zie wat wenselijk is, ik zie wat anders kan, ik bedenk wat ik nog te doen heb.
Als mijn ego ook zo functioneert bestaat mijn ego dus uit alles wat ik niet ben!

Ik zoek naar een conclusie om verder te schrijven en ik besef dat die er niet is.

Het ego, dat blijft een vraagteken!
Misschien maar goed ook. Zo kan ik elke dag opnieuw verrast worden door mezelf en door de wereld om me heen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik en mijn ego.

Het komt niet zo vaak voor dat we elkaar een paar dagen niet zien. Ik ben eens alleen in Engeland achterbleven tijdens een housesit, terwijl Manu voor het werk naar Hongarije ging. Toen was er wel elke dag minstens 1 telefoontje.
“Hoe was je dag?” Waarop een uitgebreid gesprek volgde met details over onder meer onze slaap, stoelgang, het werk en veel meer.
Nu is Manu op stilte retraite in een Vipassana centrum en is er geen communicatie mogelijk. Geen dagelijks telefoontje.
Ik vind het verschrikkelijk dat ik niet weet hoe het met hem gaat. Hoe voelt hij zich? Lukt dat mediteren een beetje? Hoe is het eten daar? Kan hij wel slapen? Mist hij mij ook? …

In Engeland had ik tenminste nog 2 honden, 1 kat, 2 cavia’s en 3 schildpadden om tegen te praten, om mijn dagelijkse beslommeringen mee te delen.
Nu is het intussen zover dat ik tegen mezelf praat. Ik wens mezelf bij elke maaltijd ‘smakelijk eten’. Tijdens het koken zing ik keihard mee met bekende musicalnummers. Ook een ‘slaapwel’ ontbreekt er niet aan.

Ik mis niet alleen Manu. Ik mis elke vorm van sociaal contact. Andere reizigers ontmoet ik niet in deze grote stad. Als er toch al eens iemand een gesprek probeert aan te knopen, stokt dat al snel. Mijn Spaans is nog steeds ontoereikend.

Gelukkig hebben we een superleuk appartement in Buenos Aires gehuurd in een veilige wijk. Ik doe elke ochtend yoga, mediteer, werk veel en doe regelmatig een uitstapje. Ik hou mezelf bezig, maar tel intussen de dagen af.

Manu en ik zijn al enkele jaren bijna 24/7 samen. Vaak vragen mensen mij ‘Hoe doe je dat toch?’.
Het antwoord is simpel. Manu is mijn levenspartner. Ik deel graag mijn hele leven met hem. Hoe graag, wordt mij deze dagen pijnlijk duidelijk.
Tegelijk ben ik dankbaar voor het gemis. Ik zal uit deze ervaring komen met een hernieuwd besef dat ik deze bijzondere man moet koesteren. Dat ik hem moet waarderen met al zijn kanten. Ook als na 7 jaar sommige van zijn kantjes mij stapelgek maken.
Ik zal blij zijn als hij mij binnenkort weer gek maakt. Alleen zal het van korte duur zijn. Als hij terug is, vertrek ik enkele dagen later op stilteretraite. Het einde van deze bijzondere en eenzame ervaring is voorlopig nog niet in zicht.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Ik mis je.

• Ofwel betaal je met geld: biologische producten zijn altijd duurder dan goedkope varianten zoals Kruidvat producten.
• Ofwel betaal je met tijd: je kan heel makkelijk zelf biologische producten maken, maar daar kruipt wat tijd in.
• Ofwel betaal je met je gezondheid: goedkope chemische producten zullen op de lange termijn je gezondheid treffen.

Sinds deze podcast (en het aanschaffen van biologische producten) herken ik de waarheid van deze stelling in verschillende facetten van mijn leven.

We zijn nog maar enkele dagen in Argentinië en we moeten nog vat krijgen op de ‘regels’ van het land. Vooral voor accommodatie is het nog even zoeken hoeveel dat kost in dit land.
Op Airbnb zien we een geweldige deal voor onze volgende bestemming: San Salvador de Jujuy. Slechts 11 euro per nacht voor een privékamer met gedeelde badkamer, pal in het centrum. Alle andere kamers op Airbnb beginnen pas bij 20 euro.
Het nadeel is dat deze kamer nog geen recensies heeft. Normaal houden we daar veel rekening mee. Ik merk echter dat de kamer nog maar net op Airbnb staat. Ik veronderstel dat de prijs zo laag is om de eerste gasten te lokken. Op basis van de foto’s en de beschrijving boek ik vol vertrouwen voor 3 nachten. Ik ga ervan uit dat we in de watten worden gelegd, zodat wij een goede recensie schrijven en de gastheer in de toekomst zijn prijs kan verhogen.

We komen toe in het busstation van Jujuy, op 6 kilometer van het centrum. In plaats van een taxi, nemen we 2 lokale bussen naar het centrum. We betalen met 3 uur tijd in plaats van met 150 Pesos.

Wanneer we arriveren bij onze gastheer, val ik uitgeput op het kleine maar comfortabele bed. Pas wanneer ik een dik uur later bij mijn positieven kom, zie ik waar we zijn terechtgekomen. Een ranzig en degoutant ‘mannen’ huis!
Hier wonen 3 vrijgezelle mannen die zijn blijven hangen in hun studententijd. Naast de 3 mannen zijn er ook tal van ‘aanwezigen’. Dat blijken couchsurfers te zijn. Wij betalen voor hetgeen anderen gratis krijgen?!
De badkamer is degoutant! Haar, schimmel, stank, een opgestijfde onderbroek … En na 4 jaar reizen ben ik echt al wel wat gewoon.
Volgens de beschrijving op Airbnb is het ontbijt inbegrepen. Dat vertaalt zich tot het super vriendelijke “You can use anything you find in the kitchen and fridge”. De koelkast smijt ik direct na openen weer dicht. De schimmel komt er net niet uitgekropen. Na wat zoeken vinden we een gesloten zak cornflakes en melkpoeder, waar we ons tevreden mee stellen.
Ik besef dat ik hier zelf voor gekozen heb en probeer het beste van de situatie te maken. Ik kan het komische er wel van inzien. You get what you pay for!

Als echter blijkt dat ik ook met mijn gezondheid zal betalen, kan ik er niet meer mee lachen en kom ik in opstand.
De hele dag door wordt er luide muziek gespeeld. Dat blijkt trouwens standaard te zijn in Argentinië. Als de muziek ook na 12 uur ’s nachts doorgaat, vraag ik onze gastheer of het stiller kan. Hij zet de muziek stiller, maar niet af. Gelukkig heb ik op maat gemaakte oordoppen die het leed verzachten. Alleen houden de doppen niet al het kabaal tegen van de ‘aanwezigen’ die op alle mogelijke uren van de nacht thuiskomen, ruzie maken, vertrekken, telefoneren, een feestje bouwen, …

Na drie slapeloze nachten ben ik doodop en bloednerveus. Daarnaast ben ik ook ‘besmet’ door het schattige maar zieke kindje van onze gastheer. Daardoor lig ik nu al drie dagen met een zware hoest in bed lig. Gelukkig hebben we deze keer wel een fijne, hygiënische en vooral rustige plek gevonden via Airbnb.

Je betaalt altijd! Alleen betaal ik liever met geld of tijd dan met mijn gezondheid.

Krijg korting via deze link op je volgende reis met Airbnb!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Je betaalt altijd!.

We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.