Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

Nu we aan het letterlijke einde van onze trip in Argentinië zijn, vraag ik me af of mijn haat voor Argentinië niet groter is dan mijn liefde. Of die natuurlijke schoonheid mijn mentaal ongemak waard is?
Er is ‘iets’ in de cultuur van dit land waar ik me lastig bij voel. Het lastigste vind ik nog dat ik er amper in slaag om de vinger op dat ‘iets’ te leggen.

Een voorbeeld. De hele Argentijnse keuken is eenzijdig en suïcidaal vettig! Over een territorium zo groot als West Europa is er een volledige afwezigheid van afwisseling. Menukaarten bestaan standaard uit: Vlees dat op de barbeque is gebakken, Milanesas, Napolitanas, pastas en pizza’s. Napolitanas komen neer op vlees met een schel kaas, een schel hesp en een ei erboven op gekwakt. Milanesas zijn zo simpel als een schnitzel van kip. Van de pasta krijgen Italiaanse immigranten een hartaanval en de pizza’s worden gemaakt op basis van een soort pistolet van 30 cm diameter waarover een halve kilo harde industriële kaas wordt gesmolten.

Ik vind het eten niks, maar daar gaat het me niet over. Waar ik over val is dat er mij in elk gesprek wordt gevraagd wat ik van het geweldige Argentijnse eten vind! Ik ga die zin extra ontleden! Er wordt me niet gevraagd wat ik van het eten vind, er wordt me gevraagd wat ik van het geweldige Argentijnse eten vind. In mijn hoofd wordt er geen vraag gesteld, maar een mededeling gedaan. Daarbij wordt me elke kans ontnomen om te kunnen reageren. Ik zou ook nooit kunnen reageren want de hele bevolking lijkt geen enkel referentiekader te hebben om te begrijpen dat een keuken er ook nog anders kan uitzien dan de Argentijnse keuken die ze kennen.

Mijn hele frustratie wordt niet enkel getriggerd via eten. De keren dat we er in slagen om een gesprek aan te knopen gaat het bijna altijd over kinderen en familie. Als Ann of ik delen dat wij kiezen voor een leven zonder kinderen komt er standaard geen reactie. Ik heb het niet over een ongemakkelijke stilte omdat iemand niet weet hoe te reageren. Het wordt letterlijk niet gehoord omdat de toeschouwer niet kan begrijpen dat iemand ooit zou kunnen kiezen voor een leven zonder kinderen.

De Argentijnse munt heeft al jaren ‘last’ van inflatie en devaluatie op de internationale markt. Collectief wordt hier door het hele land over geklaagd. Ik kijk rond en denk bij mezelf ‘hoe kan het ook anders’. Het is me op 6 maanden tijd in het hele land één keer gelukt om geld uit de muur te halen, aan de grens wordt 50% invoertaks gerekend en betalen met een creditcard betekent dat je 10 minuten lang administratie aan het afhandelen bent. Het wordt letterlijk onmogelijk gemaakt om geld uit te geven.

Ik vind het ergerlijk dat elke Argentijn zijn eigen cultuur verheerlijkt en mij daarnaast de indruk geeft geen enkel inzicht te hebben in een alternatief. Hoe kan je ooit iets verheerlijken als je zelfs niet beseft dat er ook nog iets anders bestaat?

Snap je wat ik bedoel? Dan mag je het me uitleggen want ik snap het zelf niet!

Ik vermoed dat dit hele land een aantal waarden hoog in het vaandel draagt, die aan ander uiterste staan dan mijn eigen kern.
Een land met zo weinig variatie in gedrag, voeding, gebruiken, …. noem ik ’té traditioneel’. Zelf geloof ik dat mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze zich in vraag stellen. Alleen dan ontstaat creativiteit en kan je iets bijleren. Alleen zo zorg je ervoor dat je niet dag na dag in dezelfde valkuilen trapt.
Een land dat constant communiceert met overdadig subjectieve termen, slogans en uitspraken, … noem ik fake. Ik geloof dat mensen pas gelukkig kunnen zijn als ze het verschil zien tussen de feitelijke realiteit en hun subjectieve gevoelens.

Ik ben er niet fier op, dat ik kwaad wordt omdat ik in aanraking kom met mensen die ‘anders’ zijn dan ik. Dat noem ik gepolariseerd, eenzijdig en onverdraagzaam. Ik wil mezelf graag zien als iemand die evenwicht en aanvaarding nastreeft. Blijkbaar heb ik nog heel wat te leren op deze vlakken! En dat doet me pijn.

Ondertussen zijn we tot het einde van de wereld geraakt en daarmee is de tijd aangebroken om ons om te draaien en huiswaarts te keren. De datum is gekend. Op 12 mei staan we weer in België.

Moest je ooit twijfelen om naar Argentinië op reis te gaan. Doen! De natuur is ongezien en je hebt nog nooit zo’n goeie barbecue gegeten!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Naar het einde van de wereld en terug.

Samen met duizenden andere toeristen sta ik versteld van de wonderen die onze planeet te bieden heeft. En samen met duizenden andere toeristen maak ik deze planeet kapot.
Ik ben mij heel bewust van dit dilemma. Ik heb ontzettend veel bewondering voor de natuur en ik wil deze wonderen van dichtbij ervaren. Daardoor is mijn ecologische voetafdruk enorm en ben ik medeverantwoordelijk voor klimaatverandering. Ik neem gemiddeld één vlucht per maand. Ik consumeer redelijk veel vlees en zuivelproducten, bij gebrek aan alternatieven in Zuid-Amerika. Ik doe mijn best om zo weinig mogelijk plastic te verbruiken, maar verpakkingsvrij winkelen is nog niet doorgedrongen tot het einde van de wereld.

Ik wil graag bewuster omgaan met de natuur. Ik heb het gevoel dat dit ‘on the road’ amper lukt. Toch probeer ik mijn steentje bij te dragen.
Enkel op restaurant eet ik vlees. Als we ‘thuis’ koken komt er geen dier op tafel. Voor de overschotten op restaurant neem ik zelf een potje mee. We drinken enkel kraantjeswater en gebruiken altijd herbruikbare tassen bij het boodschappen doen. Zo zijn er nog tal van andere kleine ‘regels’ waar ik me dagelijks aan houd.

Het lijken druppels op een veel te hete plaat, maar ik geloof dat elke actie en elk individu een verschil kan maken.

Vanop afstand volg ik de klimaatacties in België. De brosbrossers wijzen naar de ‘politiek’. De politiek moet stappen nemen om de klimaatverandering tegen te gaan.
Ik heb ontzettend veel sympathie voor deze jongeren die streven naar een groenere toekomst. Als ze volhouden tot in mei, stap ik graag met ze mee in hun betoging. Echter wel met een kleine nuance. ‘De politiek’ dat zijn ‘wij’. De politiek is geen orgaan of systeem dat afgescheiden is van onszelf. De politiek is een afspiegeling van onze keuzes. De politiek verandert enkel als wij zelf veranderen. Wij zijn de politiek!

Het is soms ontmoedigend om als individu de auto te laten staan, terwijl duizenden vliegtuigen per dag de lucht doorklieven. Ik vraag me soms af of het zin heeft om te recycleren terwijl het lijkt of alles op dezelfde hoop terecht komt. Het is frustrerend om veel te betalen voor biologisch vlees, terwijl een hamburger eten in een fastfood keten amper iets kost.
Toch moeten we als individu deze ‘kleine’ keuzes blijven maken. Alleen zo bereiken we de kritische massa die nodig is om tot verandering te komen.

Ik merk bij mezelf wat een grote impact kleine keuzes hebben. Jaren geleden was ik mij totaal niet bewust van de vele problemen die wij als mens veroorzaken. Stilaan zijn deze uitdagingen in mijn bewustzijn gekropen. Stap voor stap maak ik als individu keuzes die kunnen bijdragen tot (klimaat)verandering.
Zodra ik weer in België ben, wil ik lokaal, verantwoord en verpakkingsvrij boodschappen doen.
Ik ben vastbesloten om minder vlees te eten.
Reizen zal de komende jaren op een laag pitje komen te staan.
Op 26 mei zal ik weer stemmen voor een Groen beleid.
Ik zal regelmatiger schrijven over klimaatverandering en mijn pogingen om bij te dragen aan een groenere toekomst.
Ik zal volgens het motto leven “Be the (climate) change, you want to see in the world”.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Be the (climate) change, you want to see in the world.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Dinsdag 11 December 2018

Na een tweedaagse busreis arriveren we moe, vuil en bezweet in ons appartement.
We blijven 2 weken in Menzoda. Niet omdat er in ‘Mendoza’ veel te doen is, maar omdat er ‘veel te doen is’.
Nadat we bijgeslapen hebben, maken we onze planning voor de komende weken.

Nummer één op de planning is mijn mailbox opkuisen. De aanvragen voor workshops blijven binnenstromen en ik heb nog een tiental opdrachten om in te plannen.

Donderdag 13 December 2018

In september hadden we ons voorgenomen om regelmatig ‘studiedagen’ in te lassen.
Jammer genoeg zijn de studiedagen wegens tijdsgebrek steeds uitgesteld. Vandaag is het zover! Voor mijn verjaardag kreeg ik een online cursus “Yoga & Anatomy” cadeau. Manu en ik bestuderen samen de 1e module.

’s Namiddags duiken we opnieuw in onze overvolle mailbox en ’s avonds gaan we iets eten.

Vrijdag 14 December 2018

Overdag studeren en werken we opnieuw.

’s Avonds plannen we de uitstappen die we willen ondernemen in Mendoza. Ik dacht dit even tussendoor te doen. Een paar uur later tolt mijn hoofd van al het opzoekingswerk.

Wat is de bereikbaarheid?
Wat zijn de openingsuren met de feestdagen?
Waar kunnen we eten?
Wat is de prijs?
Is het goedkoper om online tickets te kopen?
…

Zaterdag 15 December 2018

Het is weekend! ’s Morgens snel wat werken en dan wijnproeven in Maipu!
Ondanks het opzoekingswerk duurt het toch even voor we de juiste bushalte naar Maipu vinden. Ter plaatse huren we een fiets om van wijngaard naar wijngaard te trappen. We proeven lekkere wijnen, likeuren en olijfolie. ’s Middags gaan we lekker eten in ‘Pie de Cuba’. Moe en voldaan keren we huiswaarts.

Zondag 16 December 2018

Het is weekend en bijna kerstvakantie!
Toch houdt dat klanten niet tegen om last minute aanvragen te sturen voor workshops in december en januari. Eigenlijk wilden we nog een anatomie module bestuderen, maar dit zal weer moeten wachten.
Met gemengde gevoelens zet ik me aan de computer. Opgetogen dat de workshop aanvragen blijven binnenstromen. Teleurgesteld dat er een studiedag wordt opgeofferd.

Maandag 17 December 2018

Manu heeft een ‘conference call’ met een Belgische opdrachtgever. In januari gaat hij een week naar België om te werken. Ik blijf achter in Zuid-Amerika.
Nu alles bevestigd is, spenderen we de rest van de dag met het boeken van vliegtickets en accommodatie. We vergelijken prijzen en vragen ons af wat we belangrijk vinden.

Waar is het veilig voor mij om achter te blijven?
In welke stad kan ik leuke uitstappen doen?
Waar zal Manu logeren?
Vliegt hij rechtstreeks of met overstappen?
Wat is overdreven luxe? Airco, wasmachine, zwembad, vrije ruimte om yoga te doen, … ?

Als de avond valt hebben we eindelijk alle belangrijke knopen doorgehakt.

Dinsdag 18 December 2018

Vandaag gaan we naar de Termas de Cacheuta.
Niet toevallig vandaag, dit is de enige kalme dag waarop het kan. In Azië was het motto “Go with the Flow”. Dat is niet meer mogelijk.
Wanneer er workshops gepland staan, moeten we telefonisch bereikbaar zijn voor noodgevallen. Vandaag hebben we ‘slechts’ 2 workshops en de docenten kennen de locatie. We voorzien weinig problemen en nemen het risico om onbereikbaar te zijn.
Toch kunnen we niet volledig loslaten. Tussen het ‘badderen’ door gaan we regelmatig op zoek naar onze GSM.

Woensdag 19 December 2018

‘Vrije tijd’ nemen eist zijn tol. Mijn mailbox en mijn hoofd ontploffen!
Ik zie het niet meer zitten! Ik heb het gevoel dat ik constant achter de feiten aanloop. Voor elke mail die ik beantwoord, stromen er 2 nieuwe binnen. Ik typ mezelf te pletter en toch komt er geen einde aan.

Dan rolt er een mail van de overheidsdienst “MyPension” binnen.
Ik kan het niet laten er op te klikken en spring een gat in de lucht. Blijkbaar krijg ik (later) meer dan 1000 euro pensioen! Dat had ik nooit verwacht! Toch niet na mijn freelance carrière waar ik vooral van ‘vrijwilligersvergoedingen’ heb geleefd.

Het beste nieuws is dat ik pas binnen 31 jaar op pensioen moet! Dat stelt mij gerust. Ik heb nog 31 jaar om mijn mailbox leeg te krijgen!
Ik sluit de computer en schenk mezelf een glas wijn in.

Donderdag 20 December 2018

Het harde werken wordt beloond. We halen vandaag ons grootste contract ooit binnen! Trots geven we elkaar een ‘vuistje’ en gaan weer aan de slag.

Het aantal emails begint eindelijk af te nemen. De vakantie komt in het vooruitzicht. Eindelijk vind ik tijd om ‘andere’ dingen te doen.
Ik check mijn todo lijst om iets te kiezen: nieuwe workshops online zetten, nieuwsbrieven maken, bellen met nieuwe docenten, belastingaangifte in orde brengen, “Truth or Dare” indienen voor een festival, mails van vrienden en familie beantwoorden, foto’s op Facebook posten, een reservekopie van mijn Mac maken, mijn nagels knippen, onze visa afrekening bekijken, boodschappen doen, een artikel schrijven, …

Mijn hoofd gaan weer aan het tollen!

Kan mijn mama nog een dag wachten voor ze mail krijgt?
Wanneer was die deadline voor dat festival ook al weer?
Staat er nog genoeg geld op onze gemeenschappelijke rekening?
Wanneer moet die belastingaangifte binnen zijn?
…

Ik verlies mezelf in de eindeloze lijst en besluit dan maar om eerste mijn nagels te knippen.

Vrijdag 21 December 2018

Om 6 uur ’s ochtends zitten we in onze huurauto. Drie uur later beginnen we aan onze dagwandeling richting de hoogste berg van Zuid-Amerika. Ik geniet met volle teugen. In de natuur kom ik steeds tot rust. Voor deze momenten reis en werk ik.
Tussen het hijgen door praten we over onze toekomst.

Wat waren de hoogtepunten van 2018?
En wat waren de uitdagingen?
Wat willen we anders aanpakken in 2019?
Durven we aan te gaan wat we allebei voelen?
…

Maandag 24 December 2018

Ik begin deze dag met vrienden en familie een zalige kerstavond te wensen.
Het reizen begint hoe langer hoe eenzamer te voelen. Dan is het fijn om lieve berichten van het thuisfront te krijgen.

Dinsdag 25 December 2018

Geloof het of niet, maar op deze kerstdag zitten er 3 aanvragen in mijn mailbox?! Plichtbewust beantwoord ik ze dadelijk.
Daarna begin in eindelijk aan dit artikel! Iets wat al een hele tijd op mijn todo staat.

Woensdag 26 December 2018

Ook mijn artikel loopt uit de hand dus ik schrijf verder. Ik probeer het in te korten en nuances aan te brengen waar mogelijk. Ik probeer duidelijkheid te scheppen voor zowel de lezer als mezelf.

Mijn hoofd gaat weer aan het tollen. Ik ben klaar om mijn voornemen te maken.

Ik ben trots op ons nomadische leven. Het is ongelofelijk dat we dit al 4 jaar waarmaken.
Het is een geweldig leerschool. We hebben prachtige plekken bezocht en interessante mensen ontmoet.

Ik ben trots op het succes van Muzische Workshops. Ik zie de mogelijkheden die onze organisatie heeft om verder te groeien. Daar bovenop staan er een paar volgende projecten klaar om uitgewerkt te worden.

Het is tijd om te kiezen, tussen werken en reizen.

Door het werk kan ik mezelf niet voor 100% op het reizen storten.
Door het reizen kan ik mezelf niet voor 100% op het werk storten.
Tijdens het reizen mis ik vrienden en familie.
Als ik settel, zal ik nooit de hele wereld zien.
…

Na lang wikken en wegen durf ik mijn voornemen voor 2019 uitspreken.

We komen naar huis!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een verrassend voornemen voor 2019.

Plots begint een man van Aziatische afkomst me weg te duwen. “Can you please move away, I want to take a picture!”
Ik draai me om en kijk de man een beetje verbijsterd aan waarop hij in volle overtuiging herhaalt: “Kan je aub weg gaan als je klaar bent met foto’s nemen?”

Ik maak er normaal niet echt een probleem van om andere mensen wat ruimte te geven maar de simplistische logica van deze man stuit me danig tegen de borst. “Ik ben hier niet om foto’s te nemen, ik ben hier om de pracht van de natuur te aanschouwen”. Mijn stem komt amper boven het dreunende water uit.

Als hij merkt dat ik geen plaats ga ruimen, slaat er bij de man iets door. Hij begint woest te schreeuwen. “Mensen komen van heinde en ver hier naartoe om een foto te nemen en jij hebt zelfs niet het fatsoen om uit de weg te gaan als je klaar bent om jouw foto’s te nemen”.
Ik probeer een enkele keer rustig een gesprek aan te knopen maar ik krijg geen millimeter ruimte om te reageren.
Ik heb geen nood aan deze emotionele agressie en nog minder aan een ruzie dus ik weet wat me te doen staat: “niet reageren”.

Ik draai me weer om en focus mijn energie op wat ik wel de moeite vind, de prachtige reeks watervallen een paar meter verderop. De man blijft nog zeker een minuut doorgaan. “Fucking egoistic ASSholes!!!” Zijn toon wordt als maar woester en luider naarmate hij merkt dat hij me niet kan raken met zijn verbale aanvallen. Uiteindelijk druipt hij af met een verschrikkelijke vervloeking die ik niet kan vertalen omdat ik de taal niet versta.

Beetje bij beetje begin ik me af te vragen of mijn reactie wel klopt. Onze levensvisie staat duidelijk haaks op elkaar. Hij komt naar deze plek om foto’s te maken zodat hij die aan andere mensen kan laten zien. Ik kom naar deze plek om de watervallen van nabij te aanschouwen en ervaren. Ook al ben ik geen fan van de snelle beeldconsumptie, toch kan ik niet zeggen dat mijn uitgangspunt beter is dan het zijne.
Waar ik zelf op blokkeer is dat hij me met agressie probeert te overtuigen van zijn uitgangspunten. Hoe anders iemand ook denkt, ruzie maken lost nooit iets op. Enkel door rustige communicatie kunnen we de tegenstellingen in deze wereld verenigen.

Terwijl ik verder wandel zie ik dat er op het platform nog een hoop vrije plekken langs de railing te vinden zijn. De man ‘wilt’ iets, een foto maken op de plek waar ik sta. En omdat hij iets ‘wilt’ wordt hij blind voor de mogelijkheden die er rondom te vinden waren.
Ik hoop dat hij alsnog een paar leuke foto’s heeft kunnen maken. Ook al was het niet vanop de plek waar ik toevallig stond.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Fucking Assholes.

Als we plastic zakjes niet kunnen vermijden, hergebruiken we ze. Bijvoorbeeld om onze vuile was naar de wasserij te brengen. Vaak krijgen we die dan terug in een blitse nieuwe zak. Ah ja, die andere zag er helemaal vervallen uit!

Voor vele situaties vonden we in de loop van de tijd al een oplossing. We reizen met herbruikbaar bestek. In winkels hergebruiken we onze eigen zakjes. Dat is niet altijd makkelijk. Vaak begrijpt de winkelbediende niet wat we bedoelen en krijgen we alsnog een nieuw plastic zakje. Bijvoorbeeld om een koekje (hygiënisch) uit de toonbank te halen.

Waar gaat al dat plastic heen? In het grootste deel van de wereld zijn er 3 mogelijkheden: langs de kant van de weg, in de zee of verbranden met een donkere zwarte rookpluim als gevolg.
Ik ben trouwens niet 100% overtuigd dat Europa plastic zinvoller verwerkt. We steken het in een vuilbak en nadien worden we er niet meer mee geconfronteerd. De kans is groot dat ons dierbare afval alsnog in een grote verbrandingsoven terecht komt. Ook in niet stedelijk gebied in Zuid Europa zie je ’s avonds verschillende rookpluimen van mensen die het vuil van de dag verbranden.

Ik doen mijn best maar ik moet me er bij neerleggen dat ik niet alle plastic kan vermijden.
Ook voor ons drinkwater hadden we nog geen oplossing. In de grote steden in Azië dronken we kraantjeswater als het veilig was. Het merendeel van de tijd kochten we echter drinkwater in plastieken flessen. In tropische gebieden hebben we al snel 4 tot 5 liter water per dag nodig. Ik wil niet weten hoeveel plastic flessen we per jaar nodig hebben en waar die allemaal terechtkomen. Maar ja, een mens moet wel water drinken.

Tijdens ons laatste bezoek aan België bedachten we een nieuwe oplossing. Een waterfilter. Zo logisch als het is, had ik er niet eerder aan gedacht. Na wat vergelijken kochten we een mini Sawyer filter. Het ding weegt nog geen 100 gram, heeft € 35 gekost en gaat meer dan 10 jaar mee voor hij vervangen moet worden. Via een makkelijke knijpzak stuw je er aan één kant het vuile water door en aan de andere kant komt er heerlijk vers gefilterd water uit.

Sinds ons vertrek eind juni heb ik nog niet 1 flesje water gekocht. Ik filterde al kraantjeswater, rivierwater, water uit tonnen en water van watervallen. De enige investering is een kwartier per dag om onze watervoorraad door de filter heen te knijpen.

Het is een grote uitdaging om als reiziger onze impact op het milieu zo klein mogelijk te houden. Soms moet ik me erbij neerleggen dat ik niet elk probleem kan oplossen. Aan de andere kant zijn er soms makkelijke oplossingen die de toekomst voor iedereen een beetje mooier maken.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Hoe filter je plastic uit je leven?.

We hebben ons heerlijk genesteld in Samaipata. We hebben een gezellige kamer in een relaxte guesthouse.
Samaipata biedt zowel toeristenrestaurants als een locale mercado waar we kunnen smullen voor 1,5 euro. Er lopen hier slechts een handjevol toeristen rond en de omgeving is adembenemend.
Ik zou hier nog weken kunnen blijven. Alleen moeten we dringend een keuze maken: ofwel het land verlaten ofwel naar Santa Cruz om ons visum te verlengen.
We besluiten Bolivië achter ons te laten en richting Paraguay te trekken.

Na wat opzoekwerk blijkt Paraguay geen toeristische bestemming te zijn. Voor ons een goede reden om er zeker heen te willen. Alleen brengt dat problemen met zich mee.
De bus van Bolivia naar Paraguay stopt niet aan de grensovergang. Bolivianen hebben geen visum nodig en de buschauffeurs zijn amper voorzien op toeristen. We lezen rampzalige verhalen van andere reizigers, die zonder visum en dus illegaal in Paraguay arriveren. Anderen ‘dwingen’ de buschauffeur om te stoppen aan de grens. De chauffeur stopt, maar zodra je bent afgestapt rijdt hij weer door. Al dan niet met je bagage nog op de bus.
Ik voel hoe deze verhalen aan mij knagen. Ik krijg irreële angstvisioenen. Ik heb geen zin om een nacht in niemandsland door te brengen en zonder bagage te wachten op de volgende bus. Ik krijg ontzettend veel zin om alsnog mijn visum in Bolivia te verlengen en lekker comfortabel in Samaipata te blijven.

Deze gevoelens verrassen mij. Ik reis nu al zo lang. Eigenlijk weet ik dat ik amper geloof moet hechten aan zulke verhalen. Ik zou moeten weten dat alles altijd goed komt! En toch …
Ik contempleer tijdens mijn dagelijkse ochtendmeditatie over de gevoelens die zich aan mij opdringen en uiteindelijk lukt het om alles een plaatsje te geven.

Ik laat mij niet tegenhouden door een paar ‘horror’ verhalen!
We gaan richting busstation om een ticket naar Paraguay te kopen. We worden direct omsingeld door vele verkopers.
“Only 70 US dollar!”
Dit bedrag is dubbel zo hoog als de kostprijs die we op internet terugvonden. We verlossen ons van de opdringerige verkopers en gaan zitten om te bekomen en om de feiten te overlopen.

Feit: Alle verkopers vragen hetzelfde bedrag.
Feit: Het is zondag en een paar verkooppunten zijn gesloten.
Feit: Vele verhalen op internet vertellen over een goedkopere prijs, maar een officiële website vinden we niet.

We overleggen druk wat we moeten doen. Terwijl Manu wat opzoekt, kijk ik rond. Ik zie overal de bestemming “Yacuiba” aangeven staan. Ondanks 4 weken reizen in Bolivië, heb ik nog nooit van Yacuiba gehoord. Langs mijn neus weg, zeg ik: “Yacuiba, waar zou dat liggen?” Nieuwsgierig als Manu is, zoekt hij het direct op. Yacuiba ligt in het zuiden van Bolivië aan een grensovergang met Argentinië.

In de seconde die volgt voelen we beiden wat de toekomst gaat brengen. Toch hebben we meer info nodig. We gaan op zoek naar de kostprijs van onze nieuwe bestemming. Slechts 70 Bolivianos (10 US$) naar Yacuiba! Tegenover 70 US$  naar Paraguay.
We gaan terug richting hotel zonder ticket. We willen geen overhaaste beslissing nemen. We gebruiken de rest van de dag om onszelf in te lezen over de grensovergang naar Argentinië en over het land in het algemeen.
Mijn hoofd duizelt van alle nieuwe informatie. Wil ik richting Argentinië om alsnog aan het ‘moeilijke’ Paraguay te ontsnappen? Ik krijg er geen zicht meer op. Paraguay? Argentinië? Alsnog in Bolivië blijven? De hele wereld ligt aan mijn voeten en toch lijkt kiezen in dit geval verliezen. Het is onmogelijk om een ‘foute’ beslissing te nemen en toch ben ik uitgerekend daar bang voor!

Twee dagen later zijn we zonder enig probleem in Argentinië toegekomen en hebben we alweer een heerlijke wandeling gemaakt in Parque Nacional Calilegua!

“Reizen” blijft mijn constante leermeester. Telkens opnieuw word ik uitgedaagd. Wat is een irrationele angst? Wat is reële angst en wat is gezond verstand? Hoe herken je het verschil? Wanneer volg je je buikgevoel?
Ondertussen voel ik me heerlijk in Argentinië. Ik ben benieuwd wat er nog meer op ons pad komt. Ik wil zeker ook nog naar Paraguay! Alleen al omdat er ooit een einde komt aan ons visum in Argentinië.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Kiezen is verliezen.

In het afgelegen dorpje Samaipata willen we “El Fuerte” bezoeken. Een Inca site die later door de Spanjaarden als fort gebruikt werd.
Hoe gaan we er geraken? Lokale bussen zijn er niet. De afslag naar het fort ligt op 4 km van het dorp en vanaf daar is het 6 km bergop. We kunnen die afstand wandelen, toch wil ik liever mijn krachten sparen.
Met Gabriel vers in mijn herinnering heb ik het even gehad met georganiseerde tours, dus dat wordt ook niets.
Een taxi? Die zijn best betaalbaar in Bolivia.

Op locaties waar toeristen steeds hetzelfde ‘probleem’ hebben, bedenkt de lokale gemeenschap altijd een voorgekauwde oplossing. In Samaipata gaat die als volgt. Een taxi brengt je naar de ingang van het fort, wacht maximaal 1 uur en brengt je dan terug naar het dorp. Kostprijs? 120 Boliviano’s, het tienvoud van wat een gelijkaardige rit normaal kost.

Ik hou van de rust en de ruimte om zelf mijn ritme te kunnen kiezen. Als een taxi chauffeur staat te wachten heb ik het constante gevoel van een deadline, niet echt rustgevend.

Ik stel Ann voor om te liften. Het is al weer jaren geleden en ik heb gelezen dat je in Zuid-Amerika een goede kans hebt om meegenomen te worden. Deze afstand is ideaal om liften nog eens een kans te geven. Als het nodig is kunnen we die 10 km makkelijk wandelen.

Vol goede moed gaan we op pad. Zolang we nog in Samaipata zijn, stoppen er enkel taxi’s die ons het standaard pakket willen verkopen. Daar hebben we geen nood aan. Eens we een kilometer het dorp uit zijn hebben we meer geluk. Een jonge man met minibusje wil ons graag meenemen. Als ik vraag wat het moet kosten, zwaait hij vriendelijk mijn vraag weg. Hij kan ons meenemen tot de afrit naar “El Fuerte”. Ondertussen hebben we in ons beste Spaans een gezellige babbel.

We zijn bijna halfweg. Net uitgestapt draait Ann haar aandacht dadelijk bergop en begint te wandelen. Ik merk nog net dat er een blitse witte SUV aankomt en maak een halve zwaaibeweging met mijn arm. Tot mijn grote verbazing stopt de eerste auto en een paar seconden later zitten we voor de laatste 6 km in deze blitse bolide naar Boliviaanse videoclips te kijken op het centrale A/V systeem.

Gelukkig staat er geen chauffeur te wachten We spenderen meer dan 2 uur op deze prachtige site.
Op de terugweg hebben we minder geluk. De eerste 6 km rijden enkel taxichauffeurs met toeristen voorbij. Aangezien het een prachtige wandeling is laten we het niet aan ons hart komen.
De laatste 4 km moeten we langs de stoffige weg wandelen. Misschien hebben we ’s ochtends meer geluk gehad dan we beseften. Iedereen rijdt ons vlot voorbij. Misschien is liften toch niet zo gebruikelijk in Zuid-Amerika als ik gelezen heb.

Voor mij werkt liften als ik ook bereid ben om de afstand te willen wandelen. Of als ik geen duidelijk einddoel heb.
Als we ’s avonds mogen rusten en nagenieten met een drankje maken we plannen voor de volgende dag. Op 20 km van Samaipata zijn er prachtige watervallen. Ik denk dat we voor deze afstand toch maar het ‘pakketje taxi’ nemen.

De volgende keer dat je iemand langs de weg ziet lopen met zijn duim in de lucht moet je maar eens overwegen om hem of haar mee te nemen. Misschien krijg je er wel een gezellige babbel voor in de plaats met iemand zoals ik.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Help eens iemand vooruit.