Gelukkig is er een Pittsburgh niet zo veel te beleven. Vorig weekend hebben we onszelf verplicht om toch een museum te bezoeken. De rest van de dagen zijn gevuld met werken. Stiekem vind ik dit niet zo erg. Ik hoef echt niet meer elk museum, elke wijk, elk monument, elke berg, elke zee, … gezien te hebben. Na meer dan 4 jaar reizen ben ik helemaal klaar om te settelen!
Ik ben wel ontzettend dankbaar voor alle geweldige musea, wijken, bergen en meren die ik heb mogen aanschouwen. Samen hebben we ontelbare mooie, ontroerende, interessante, uitdagende, … momenten beleefd.

Een kort overzicht van de meest memorabele feiten:

• 23 landen: India, Sri Lanka, Nepal, Maleisië, Singapore, Thailand, België, UK, Turkije, Indonesië, Australië, Italië, Frankrijk, Spanje, Portugal, Brazilië, Bolivië, Argentinië, Paraguay, Uruguay, Chili, Canada, USA.
• 3 maanden op een tropisch eiland wonen in Indonesië en een yoga studio en vegetarisch restaurant uitbaten.
• 2 maanden met een campervan Australië doorkruisen en 15.000 kilometer rijden.
• 16 housesits, goed voor 22 katten, 12 honden, 1 hamster, 2 cavia’s, 8 schildpadden en 1 vis.
• In 3 ashrams leven.
• 2 “wereldwonderen” zien (Taj Mahal in India, Cristo Redentor in Brazilië).
• Een overvloed aan (natuurlijke) wonderen: Paaseiland, Patagonië, Iguazu Falls, Perito Moreno Glacier, Quebrada de Humahuaca, Salar de Uyuni, Uluru, Devils Marbles, Great Barrier Reef, Stonehenge, het Himalaya gebergte, …
•  Interessante steden bezoeken: Washington DC, Santiago, Buenos Aires, Rio de Janeiro, Lissabon, Granada, Cordoba, Barcelona, Madrid, Valencia, Manchester, Parijs, Pisa, Venetië, Firenze, Melbourne, Sydney, Ubud, Istanbul, Londen, Bangkok, Kuala Lumpur, Singapore, Goa, Delhi, …
• Figureren in een Disney film in Mumbai.
• The world most treacherous road” berijden met een Enfield motor, terwijl Manu nooit eerder met de motor heeft gereden.
• Naar de tandarts in Nepal, Spanje en Argentinië.
• 2 theatervoorstellingen maken en repeteren in Thailand, Maleisië, UK, Frankrijk en België.
• Workshops en opleidingen volgen (Yoga Teacher Trainings, Lachyoga, Acroyoga, Authentic Movement, Commedia dell’Arte, Myofascial Release, Butoh, Vipassana, Yin Yoga Teacher Training, Clown, …) in verschillende landen (India, Italië, België, Indonesië, Argentinië).
• Zelf yoga, dans en theaterles gegeven in India, Indonesië en België.
• 1 Telefoon laten stelen in Santiago de Chili.
• Ontelbare kilometers wandelen in ontelbare nationale parken.
• 21 dagen wandelen naar Mount Everest Base Camp en onderweg te voet een gletsjer oversteken (zonder gids).
• Ten huwelijk gevraagd worden met uitzicht op Mount Everest.
• Stiekem trouwen in Deurne op 23 mei 2016.
• 17 dagen niet douchen tijdens een trektocht.
• Voor de eerste en de laatste keer in mijn leven skiën.
• Een uiterst succesvolle organisatie opstarten.
• Manu gaf communicatietrainingen in Hongarije, Roemenië, België en the USA.
• Vegetariër worden.
• In Argentinië deelnemen aan Tournée Minerale.
• 129 blogartikelen schrijven! Na 4,5 jaar worden deze nog steeds door meer dan 100 mensen gelezen. Bedankt lieve lezers! Tot snel!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Een nieuw begin.

Niet zo lang geleden kwamen we 2 Belgen tegen. Wat een verademing om diezelfde uitspraak te horen, met een andere nuance!
Op basis van hun uiterlijk en het gesprek schat ik dat het echtpaar midden 60 is. Ze gaan elk jaar een dikke maand op reis, want… ‘Het is nu dat je het moet doen! Niet als je oud en versleten bent!’
Wat een heerlijke uitspraak als je de 60 gepasseerd bent!
Sindsdien grappen Manu en ik te pas en te onpas: ‘Het is nu dat we het moeten doen, hé schat!’

In de tijd die volgt evolueert deze uitspraak van grap tot levensmotto.

Terwijl we onze hele reis richting Ushuaia uitstippelen, vragen we ons af wat we erna gaan we doen. We hebben immers nog een dikke maand te vullen tussen Ushuaia en de job die Manu in de States heeft aangenomen.
Zullen we nog verder gaan dan Ushuaia? Gaan we op cruise naar Antarctica?
Uiteraard, want … het is nu dat je het moet doen! Als blijkt dat een 2weekse cruise 10.000 dollar per persoon kost, besluiten we dat het toch niet nu is dat we dit moeten doen.
Naar waar trekken we dan? We hebben alle interessante plekken tussen Ushuaia en Santiago al gezien. Onze eerst volgende stop is dus Santiago. Vanaf daar kunnen we het noorden van Chili bezoeken, of naar Peru, of we vliegen naar Costa Rica, of …

Plots valt ons oog op het Paaseiland. Deze mythische plek spreekt ons direct aan. Een eiland in het midden van de Stille Oceaan en toevallig enkel bereikbaar met een vlucht vanaf Santiago. Dus … het is nu dat we het moeten doen!
Enthousiast beginnen we te plannen. Wederom blijkt dat een tripje naar Easter Island een kostelijke bedoening is.
De vlucht is duur, de accommodatie is duur, het ticket voor het nationale park is duur, de supermarkten zijn belachelijk duur, de restaurants zijn onbetaalbaar duur, …
Ik wil het hele plan laten varen, maar Manu bijt zich vast: ‘Ik denk niet dat we nog snel richting Santiago komen. Het is echt wel nu dat we het moeten doen!’
Manu vindt ons zowaar een relatief goedkope vlucht. Ik stort mij op Airbnb en spot een relatief goedkope guesthouse.
Wanneer het eindelijk zover is proppen we onze rugzakken vol met rijst, groenten, kaas, confituur, koffie, thee, koekjes, chocolade en veel meer. We mogen elk 23 kilo meenemen op de vlucht en we maken daar dankbaar gebruik van.
Aangekomen op Easter Island worden we opgewacht aan de luchthaven. Onze chauffeur hangt ons een bloemenkrans rond de nek. Tja, relatief goedkoop is nog steeds niet goedkoop uiteraard.

Wanneer ik de volgende dag voor het eerst de beroemde Moai aanschouw krijg ik tranen in mijn ogen. Bij elke uitstap vergapen we ons aan de rijkdom die Isla Pascua te bieden heeft. We genieten van de waanzinnige natuur, de propere lucht, de rust die ondanks het toerisme overal te vinden is én onze huisbereide maaltijden.

Ik ben zo dankbaar dat we dit nu doen! Easter Island is één van de meeste bijzondere plekken waar ik ooit al ben geweest.

Als je ooit twijfelt of je iets al dan niet moet doen, onthoud dan … dat het verdorie nu is dat je het moet doen!!!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Het is nu dat je het moet doen.

Samen met duizenden andere toeristen sta ik versteld van de wonderen die onze planeet te bieden heeft. En samen met duizenden andere toeristen maak ik deze planeet kapot.
Ik ben mij heel bewust van dit dilemma. Ik heb ontzettend veel bewondering voor de natuur en ik wil deze wonderen van dichtbij ervaren. Daardoor is mijn ecologische voetafdruk enorm en ben ik medeverantwoordelijk voor klimaatverandering. Ik neem gemiddeld één vlucht per maand. Ik consumeer redelijk veel vlees en zuivelproducten, bij gebrek aan alternatieven in Zuid-Amerika. Ik doe mijn best om zo weinig mogelijk plastic te verbruiken, maar verpakkingsvrij winkelen is nog niet doorgedrongen tot het einde van de wereld.

Ik wil graag bewuster omgaan met de natuur. Ik heb het gevoel dat dit ‘on the road’ amper lukt. Toch probeer ik mijn steentje bij te dragen.
Enkel op restaurant eet ik vlees. Als we ‘thuis’ koken komt er geen dier op tafel. Voor de overschotten op restaurant neem ik zelf een potje mee. We drinken enkel kraantjeswater en gebruiken altijd herbruikbare tassen bij het boodschappen doen. Zo zijn er nog tal van andere kleine ‘regels’ waar ik me dagelijks aan houd.

Het lijken druppels op een veel te hete plaat, maar ik geloof dat elke actie en elk individu een verschil kan maken.

Vanop afstand volg ik de klimaatacties in België. De brosbrossers wijzen naar de ‘politiek’. De politiek moet stappen nemen om de klimaatverandering tegen te gaan.
Ik heb ontzettend veel sympathie voor deze jongeren die streven naar een groenere toekomst. Als ze volhouden tot in mei, stap ik graag met ze mee in hun betoging. Echter wel met een kleine nuance. ‘De politiek’ dat zijn ‘wij’. De politiek is geen orgaan of systeem dat afgescheiden is van onszelf. De politiek is een afspiegeling van onze keuzes. De politiek verandert enkel als wij zelf veranderen. Wij zijn de politiek!

Het is soms ontmoedigend om als individu de auto te laten staan, terwijl duizenden vliegtuigen per dag de lucht doorklieven. Ik vraag me soms af of het zin heeft om te recycleren terwijl het lijkt of alles op dezelfde hoop terecht komt. Het is frustrerend om veel te betalen voor biologisch vlees, terwijl een hamburger eten in een fastfood keten amper iets kost.
Toch moeten we als individu deze ‘kleine’ keuzes blijven maken. Alleen zo bereiken we de kritische massa die nodig is om tot verandering te komen.

Ik merk bij mezelf wat een grote impact kleine keuzes hebben. Jaren geleden was ik mij totaal niet bewust van de vele problemen die wij als mens veroorzaken. Stilaan zijn deze uitdagingen in mijn bewustzijn gekropen. Stap voor stap maak ik als individu keuzes die kunnen bijdragen tot (klimaat)verandering.
Zodra ik weer in België ben, wil ik lokaal, verantwoord en verpakkingsvrij boodschappen doen.
Ik ben vastbesloten om minder vlees te eten.
Reizen zal de komende jaren op een laag pitje komen te staan.
Op 26 mei zal ik weer stemmen voor een Groen beleid.
Ik zal regelmatiger schrijven over klimaatverandering en mijn pogingen om bij te dragen aan een groenere toekomst.
Ik zal volgens het motto leven “Be the (climate) change, you want to see in the world”.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Be the (climate) change, you want to see in the world.

We leven nu al meer dan 4 jaar uit onze rugzak en dat begint door te wegen. Toen we toekwamen in ons appartement heb ik meteen alles uitgepakt en een vast plaatsje gegeven. Het voelt bevrijdend om niet elke dag in mijn rugzak te moeten graaien op zoek naar die ene T-shirt die net onderaan blijkt te zitten. Ik kan er gerust op zijn dat mijn shampoo niet weer uitloopt in mijn toiletzak. Mijn schoenen krijgen tijd om te luchten, zodat niet alles naar zweetvoeten stinkt.
Het is werkelijk zalig om niet om de drie dagen alles weer te moeten inpakken en weg te wezen.

Intussen heb ik ook de buurt leren kennen. Ik weet perfect waar ik moet zijn voor lekkere groenten, volkoren brood en veganistische paprikapasta. We hebben een vast restaurantje waar we één keer per week gaan eten. Het is een opluchting om niet elke keer opnieuw een heel dorp te doorkruisen op zoek naar de maaltijd met de beste prijs-kwaliteit verhouding. We weten hoe laat Happy Hour begint in ons stamcafé, zodat we voordelig kunnen genieten van een Pisco Sour. Santiago heeft een uitgebreid metronetwerk dat ons tot in elke uithoek van de stad brengt. Geen enkele keer ben ik de weg kwijt in deze stad waar ik mij thuis voel.

We hebben op korte tijd een vaste routine gecreëerd. Om half acht gaat de wekker, daarna is er tijd voor yoga en meditatie. Als ontbijt eten we havermoutpap met fruit. Dan werken we tot de lunch. Die serveer ik op het balkon met salade en zelf gemaakte soep. We werken verder tot vijf uur om daarna te gaan fitnessen of te zwemmen op het hoogste verdiep van het appartementsgebouw. Na dit sportief intermezzo genieten we van een aperitiefje op het balkon met fenomenaal uitzicht, waarna ik een heerlijke vegetarische maaltijd op tafel tover. We buiken uit met een serie op Netflix en tegen elf uur gaan we slapen.
Twee tot drie dagen per week breken we deze routine en bezoeken we één van de vele musea, parken en wijken die Santiago rijk is.

Mijn hele leven al heb ik een hartsgrondige hekel aan routine en structuur. Aan altijd maar hetzelfde doen, eten, drinken, … Nooit heb ik een vast job gehad, ik was ervan overtuigd dat ik zou doodgaan van verveling. Ik doorkruiste België én Nederland als onvermoeibare freelancer. Daarna doorkruiste ik verschillende continenten als onvermoeibare wereldreiziger en digital nomad.

Nu, na meer dan 4 jaar reizen, ben ik oververmoeid. Ik verlang naar routine en naar vastigheid. Ik heb geen zin meer om telkens opnieuw alles uit te zoeken. Waar ga ik slapen, wat ga ik eten, waar hang ik mijn handdoek, hoe geraak ik van A naar B, hoeveel mag dat kosten, geef ik een hand of een kus, …

En toch is dat laatste wat we de komende 2 maanden gaan doen. We hebben een route van 2 maanden uitgestippeld. Onze reis overbrugt duizenden kilometers tussen Santiago en Ushuaia.
We gaan weer uit onze rugzak leven met stinkende schoenen en natte toiletzakken. In Argentinië ga ik mij noodgedwongen weer volproppen met vlees en zal ik moeten smeken voor een beetje salade. Er zal niet overal plek zijn om yoga te doen, laat staan de rust om te mediteren. We zullen aan een moordend tempo moeten werken om toch genoeg tijd te hebben om ook den toerist uit te hangen. Elke routine zal de komende maanden zoek zijn.

Maar we gaan ook genieten van de natuurpracht die Chili en Argentinië te bieden hebben. We De ongerepte natuur van Patagonië wacht op ons. Uiteraard zal de wereldberoemde gletsjer Perito Moreno niet ontbreken op onze trip. We gaan naar pinguïns kijken op Isla de Margarita. We gaan naar het einde van de wereld in Ushuaia. En tenslotte vliegen we naar het midden van de Pacific Ocean om de Moai beelden op de Paaseilanden in levende lijve te zien.

Het voelt alsof we er nog een laatste keer keihard tegenaan gaan alvorens we richting België komen om te settelen. Wie weet ga ik binnen een paar jaar toch weer verlangen naar leven uit mijn rugzak?

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Leven uit mijn rugzak.

Het busstation ligt op 5 kilometer van ons appartement. We nemen een stadsbus om ernaar toe te gaan. Onderweg vraag ik me af of we hadden moeten wandelen, het verkeer in Asuncion staat muurvast.

Eenmaal in het busstation gaan we op zoek naar de bus richting San Bernardino. We spreken verschillende mensen aan. Ondanks mijn waarschuwing “habla un poco espanol, por favor, mas despacio’, krijgen we een geratel van Spaans en Guarani over ons heen. Na drie kwartier hebben we eindelijk door wat ons te doen staat. De rechtstreeks bus bestaat niet meer. We moeten een paar dorpen verder overstappen.

Ik zweet me te pletter. Er is geen airco op deze bussen.
We stoppen om de 5 meter om mensen te laten op en afstappen. Er zijn geen vaste haltes.
Er is weinig plek. Iedereen struikelt over onze grote backpacks.
Mijn kont wordt blauw van de harde zitjes, maar ik ben allang blij dat ik wel kan zitten.

Uiteindelijk arriveren we na 16u bekaf in ons hotel. We hebben meer dan 5 uur gedaan over een afstand van 50 kilometer.

Het is lang geleden dat we op deze manier hebben gereisd. Tot nu toe was Zuid-Amerika heel duidelijk gedocumenteerd, zaten we altijd op airco bussen en hebben we amper vertragingen gekend.

Het doet mij denken aan onze eerste ervaringen in India en Nepal. Daar was het standaard om bezweet op veel te kleine bussen geduld te oefenen. Toen kozen we steevast voor de goedkoopste optie. Geen haar op mijn hoofd dat er aan dacht om meer te betalen voor een ‘sneldienst’ of ‘airco’! Het motto was “Tijd hebben we, geld niet.” Hoe minder geld we uitgaven, hoe langer we van ons spaargeld konden reizen. We vonden het niet erg om lang op een bus of trein te zitten zonder comfort. We hadden toch niets beters te doen. Op zulke bussen was er altijd veel animo en stiekem vond ik het ook kicken om voor belachelijk weinig roepies een half land te doorkruisen.

Nu is de motto gekeerd. “Geld hebben we, tijd niet.” We werken veel tijdens het reizen. Het voelt alsof er altijd tijd te kort is. Dat harde werken vertaalt zich in een inkomen. Vandaag geven we dus liever meer geld uit aan een sneldienst en airco. De animo hoeft voor mij ook niet steeds. Ik heb het intussen wel gehad met mensen die plastiek uit ramen gooien, kinderen op mijn schoot zetten of honderden verkopers die je iets proberen aan te smeren op de bus.

Ik schrijf dit artikel op onze volgende bus, richting Encarnacion. We betaalden ditmaal wat meer voor de sneldienst. Dat geld leg ik graag op tafel voor de rust, de airco, de Wifi, het koekje en de cola die daar mee gepaard gaan!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Tijd versus Geld.

In België komt al snel de vraag: “Wat is onze volgende bestemming?”. Na reizen in Azië, Australië, Noord-Amerika en Europa spreekt Zuid-Amerika ons het meeste aan.
Toch twijfelen we. In gesprekken over Zuid-Amerika gaat het vaak over “gewapende overvallen” en “aanranding”. En zoals ik al zei, ik hou niet van angst. We reizen ook niet meer zo basic. We hebben 2 blinkende laptops nodig voor ons werk en die wil ik liever niet kwijt geraken.

Ik neem verhalen van andere mensen niet standaard voor waarheid. Er bestaat zoiets als een reëel risico en een ingebeeld risico. Dus ik beslis om wat research te doen.
Met de website Nomadlist vind ik een goede tool om een vergelijking te maken. De gemiddelde veiligheid in Europa, Azië en Australië loopt ongeveer gelijk: 7 tot 9 op een schaal van 10.
In Zuid-Amerika ligt het gemiddelde in het noorden eerder rond de 3/10. In het zuiden (Bolivia, Chile en Argentinië) op 6 tot 7 op 10.

Gelukkig worden alle wilde verhalen ook in evenwicht gebracht. Het continent heeft prachtige natuur en vriendelijke en flamboyante mensen te bieden. We beslissen om het te doen. We gaan naar Bolivia en trekken vandaar richting de “veiligere” zone in het zuiden.

Tot daar het idee. De goedkoopste vluchten gaan via Brazilië en we krijgen de kans om 2 weken te housesitten in São Paulo. Af en toe je angsten in de ogen kijken kan geen kwaad, dus we zijn 3 weken in Brazilië met zijn safety score van 3,1 op 10.

Als we aankomen op de luchthaven van Rio overlopen we het veiligheidsadvies. Geen smartphones gebruiken op publieke plaatsen en geen juwelen dragen. We hebben een fake portefeuille bij de hand die we kunnen opofferen en na het ondergaan van de zon blijf je gewoon binnen.

Het is zeven uur als we landen en het is buiten pikdonker. Dit zijn de tropen en de zon gaat onder om 17 uur. Al snel zal een eerste regel moeten sneuvelen. Geen haar op mijn hoofd dat er aan denkt om een hele avond binnen te blijven.

De eerste dag blijft de telefoon veilig opgeborgen in de rugzak. Op een enkele stiekeme foto na.
Een paar dagen later begrijp ik dat we niet moeten overdrijven. De straten lopen ook hier vol met mensen die heel de dag door tokkelen op hun gsm. Waarom zouden wij ons angst laten aanpraten?!

We moeten gewoon ons gezond verstand gebruiken. ’s Avonds niet in de favela’s rondhangen bijvoorbeeld. Verder hebben we ons nog niet 1 keer onveilig gevoeld… Tot de match België – Brazilië!

Ann en ik kijken de wedstrijd in een kiosk op het strand van Copacabana. Al snel kiezen we er voor om ‘introvert’ te supporteren. Brazilianen worden nogal emotioneel van voetbal en ik heb geen zin om tegen die collectieve bewegingen in te trappen.
Na 13 minuten is er verbijstering. Als het scorebord na een half uur op 2-0 springt wordt het volledig stil. Het zonnige strand voelt ijzig en koud.
Bij de tegengoal in de tweede helft spuiten de hormonen weer vol de andere kant op. Er wordt gedanst, geschreeuwd en gefeest. Brazilië gelooft er weer in!

En dat is waar het gebeurt. Ik kan mezelf nog net dwingen om 2 keer in mijn handen te klappen voor de mooie Braziliaanse goal. Een wat oudere dame krijgt echter in de mot dat we niet vol voor Brazilië supporteren. Er verschijnt een wijzende vinger in onze richting en er barst een tirade los waarvan ik blij ben dat ik ze niet versta. Voor ik door heb wat er gebeurt vliegt er een zakje mayonaise naar mijn hoofd. Een vriendin van de dame in kwestie laat zich meeslepen, graait in de voorraad en smijt er nog een dosis mosterd achteraan.

Seconden later komt de hele tafel tot het besef dat dit alles weinig Braziliaanse fierheid verdient. Mevrouw Mayonaise krijgt een glas water toegeschoven en wordt met een arm rond de schouders tot bedaren gebracht. De laatste minuten van de match zijn duizelingwekkend. Nog nooit voelde ik zoveel emoties door me heen stromen zonder ze langs buiten te laten blijken.

Als ik ooit terugkijk op onze trip doorheen Zuid-Amerika kan ik maar hopen dat de meest akelige herinnering bestaat uit een (gesloten) zakje mayonaise dat me vol op het voorhoofd raakt. Verder is het hier geweldig, zijn de mensen super vriendelijk en kan ik Rio de Janeiro alleen maar aanraden als reisbestemming!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Angstzweet in Rio.

Ik heb jullie nog een laatste artikel beloofd in de Open en Bloot serie.
Na 2 maanden in België wonen, heb ik een beter zicht op onze kosten hier. In dit artikel vergelijk ik de kosten in België met de kosten tijdens onze reizen.

Wij horen vaak dat reizen ontzettend duur is. Geld (of het gemis daaraan) houdt velen tegen om te reizen. Ik durf echter, nog voor ik de rekensom maak, beweren dat reizen goedkoper is dan leven in België. Uiteraard is het moeilijker om geld te verdienen vanuit het buitenland. Maar ook daar valt een mouw aan te passen, zoals duizenden ‘digital nomads’ samen met ons bewijzen.

Een overzicht van onze uitgaven in België:

Accommodatie : € 700 per maand

Voor deze vergelijking neem ik een gemiddelde van 700 euro huur per maand. Nu zijn we met ons gat in de boter gevallen. We hebben een geweldige deal kunnen sluiten voor een geweldig appartement in het centrum van Antwerpen, maar deze deal is eerder uitzonderlijk. In het buitenland varieert accommodatie van belachelijk goedkoop in India naar ‘rib uit mijn lijf’ duur in Venetië.

Electriciteit, Water, en Gas : € 160 per maand

Deze kosten zitten in het buitenland altijd bij de prijs van de accommodatie inbegrepen, dus op reis hoef je je nooit zorgen te maken over een eventuele jaarafrekening.

Brandverzekering : € 50 per maand

Als je aan het reizen bent hoef je wederom met deze kost geen rekening te houden.

Ziekteverzekering  : € 19 per maand

Zowel op reis als in België blijft deze doorlopen.

Reisverzekering : € 0 per maand

Wij hebben geen extra reisverzekering. Voor onze reis hebben wij deze optie grondig onderzocht. Voor ziekte en ongevallen zijn we wereldwijd gedekt via de mutualiteit. Het financieel risico bij ‘buitengewone’ omstandigheden zoals diefstal of verloren bagage besluiten we zelf te dragen. Daardoor besparen we minstens € 700 per jaar. Na 3 jaar reizen zijn we nog in geen enkele situatie terecht gekomen waarvoor we beroep op een reisverzekering hadden kunnen doen. Nu hebben we een theoretisch ‘potje’ van € 2.100 voor onvoorziene omstandigheden.

Hospitalisatieverzekering : € 0 per maand

Wij hebben geen hospitalisatieverzekering.

Pensioensparen : € 0 per maand

Zoals reeds aangegeven in het 1e “Open en Bloot” artikel, leven we vooral in het hier en nu. Wij doen tot nu toe niet aan pensioensparen.

Televisie en Internet : € 70 per maand

Op reis is goed werkend internet vinden een grote uitdaging. Meestal kopen we mobiele data om onze zaak draaiende te houden. Op reis is de financiële kost voor internet en televisie veel lager, maar we betalen in tijd en energie.

Telefoon : € 15 per maand per persoon

Onze telecomoperator is heel flexibel, we kunnen makkelijk switchen tussen een abonnement en bellen volgens verbruik. In het buitenland kiezen we de laatste optie zodat we ons telefoonnummer kunnen behouden.Vaak kopen we ook een lokale simkaart. Die kost in het buitenland een fractie vergeleken met België.

Transport : € 160 per persoon per maand

Een gemiddelde kost berekenen voor transport in België is niet evident. Er zijn zoveel manieren om te reizen. Voor onze wereldreis betaalde Manu elke maand € 700 voor zijn geleasde BMW. Hoe geweldig deze auto ook op de baan lag, dat geld heb ik er nu niet meer voor over. Nu bewegen we ons van A naar B met de Velo, de bus, de trein en af en toe lenen we de auto van mijn papa. Voor deze vergelijking neem ik het gemiddelde van deze uitgaven.

Allerlei : € 200 per maand

Deze kostenpost omvat kleding, schoenen, shampoo en badproducten., bureau artikelen, kuis- en onderhoudsproducten, naar de kapper gaan, dokter en medicatie, cadeaus, …
Deze kost ligt in België hoger dan op reis. Hier kopen we toch vaker nieuwe kleding, hebben we meer kuisproducten nodig en gaan we vaker naar de dokter voor ‘algemeen onderhoud’.

Activiteiten : € 40 per maand

Deze kost ligt in België veel lager dan in het buitenland. Om de betreurenswaardige reden dat we hier veel minder ‘activiteiten’ ondernemen. We zijn meer gefocust op ons werk, waardoor we minder uitstappen maken. We zijn al een keertje naar Maastricht en de Kalmthoutse Heide geweest. Ook naar het theater gaan blijft 1 van onze favoriete activiteiten. Dit is uiteraard niet vergelijkbaar met de Taj Mahal bezoeken of snorkelen in The Great Barrier Reef.

Eten en Drinken : € 700 per maand

Hierin zitten zowel de kosten voor boodschappen als restaurantbezoeken. Op restaurant of café gaan is veel duurder geworden dan in 2014. Jammer genoeg is de kwaliteit niet recht evenredig gestegen. Vroeger gingen wij 2 tot 3 keer in de week op restaurant, dat proberen we nu te beperken, wegens een te grote aanslag op ons budget.

Een gemiddelde van € 2.277 per maand.
Een totale jaarkost van € 27.324 per jaar in België.

Dit is een ruwe schatting voor een koppel zonder kinderen. Als je een auto hebt stijgen de kosten (onderhoud, wegenbelasting, …). Als je een hypotheek hebt, moet je rekening houden met onroerende voorheffing en onderhoud van het huis. Zo zijn er vele variabelen.

Op reis besteden we een gemiddelde van 20.844 euro per jaar.
In ons geval is reizen financieel voordeliger dan in België wonen. We geven ongeveer 7.000 euro minder uit per jaar, terwijl we onszelf geweldige ervaringen gunnen.

Conclusie: wij gaan er weer vandoor!

Geen paniek! We vertrekken pas 27 juni. Deze keer richting Brazilië en Zuid Amerika.
Voor ons vertrek hopen we meer vrienden nog eens face to face te kunnen zien.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot final part.

Verkoop Spullen – 1.926 euro
Voor vertrek hebben wij quasi onze hele inboedel verkocht. Enkele grote stukken, zoals ons lederen bankstel, hebben een mooie som opgeleverd.
Telkens ik in België ben, leur ik met kleine spullen op rommelmarkten. Ook Kapaza en 2dehands.be hebben hun diensten bewezen.

Schuldaflossing – 7.200 euro
Samen met mijn ex had ik een mooi huisje gekocht en verbouwd. Toen ik vertrok kocht hij mij uit. We kwamen een renteloze lening overeen die hij maandelijks aflost.

Achterstallige vakantiegelden – 2.176 euro
In 2016 krijg ik een belastingsbrief. Ik moet belastingen betalen op vakantiegeld dat ik nooit ontvangen heb. Na enig onderzoek blijkt dat mijn vorige werkgever mij dat vakantiegeld nog verschuldigd is. De belastingen heb ik graag betaald en dat extraatje was mooi meegenomen.

Cadeaus – 6.370 euro
Als enig kind word ik mijn hele leven al rijkelijk verwend. Een storting van 500 euro voor mijn verjaardag is eerder regel dan uitzondering. (Dankjewel, mama!)
Ondanks dat we ‘stiekem’ getrouwd zijn, kon ik toch rekenenen op een mooi cadeau van 2.000 euro van mijn papa. (Dankjewel, papa!)

Donatie – 3.898 euro (waarde)
In het buitenland organiseren we “Donation Based Yoga en Theatre classes“. De vrijwillige donaties van de deelnemers nemen we graag aan.
In Indonesië runnen we 3 maanden een yogastudio en vegetarisch restaurant voor kost en inwoon.

Kleine Vergoeding Artiesten – 6.736 euro
De tijd en energie die we in onze theatercompagnie FEST steken is onbetaalbaar, maar gelukkig kunnen we onszelf via de KVR toch enige financiële waardering geven.

Vrijwilligersvergoeding – 7.800 euro
Al het werk dat we investeren in onze projecten zoals Muzische Workshops is voorlopig op vrijwillige basis. De startfase van zulke projecten kost veel tijd en energie.

Spaargeld
De nog steeds grote kloof tussen onze inkomsten en uitgaven, dichten we voorlopig door ons spaargeld aan te spreken.

Vanaf 2018 worden we terug zelfstandige. We hopen dat er snel een tijd komt dat we volledig break-even zijn, dat onze uitgaven gelijk zijn aan onze inkomsten. We hebben berekend dat we met onze huidige levensstijl netto 25.000 euro per jaar nodig hebben voor ons beiden.
Als we ooit een eigen ‘thuisje’ willen kopen hebben we meer nodig. Gelukkig is dat nog niet aan de orde en gaan we eerst de rest van de wereld afschuimen.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 6.

In ons 2e jaar zaten we slechts 6.500 euro boven budget. Op het einde van ons 3e reisjaar blijkt dat we 11.652 euro boven ons geplande budget zitten. Oftewel een gemiddelde van ongeveer 70 euro per dag voor 2 personen.
Op zich is dat niet heel gek. Ons budget van 40 euro per dag voor 2 personen hebben we ooit vastgesteld op basis van reizen in Azië. Enkel de eerste 2 maanden van dit jaar brengen we door in Indonesië. Daarna is Australië aan de beurt.

Reizen in Australië is duur! We koken met boodschappen uit den Aldi en gaan amper op restaurant. We kopen vatjes wijn, (“goon” zoals de Aussies zeggen), ondrinkbaar maar veel goedkoper dan flessen. We vermijden betaalcampings en stellen onze campervan op langs de weg. We genieten van gratis uitstapjes, maar een duik in The Great Barrier Reef mag natuurlijk niet ontbreken. Hoe we ook ons best doen om onze uitgaven in te dammen, we eindigen op 125 euro per dag voor 2 personen.

Nu moeten we toch werkelijk aan de bak. Geld verdienen wordt vanaf nu de doelstelling.
Al housesittend reizen we rond in Frankrijk, Spanje en Engeland. De periodes tussen de housesits overbruggen we met prachtige citytrips. De overige dagen brengen we door achter onze computer. We breiden het aanbod muzische workshops stevig uit en starten een heuse marketingcampagne. Met resultaat, onze nieuwe website ging 2 weken geleden online!
Intussen zit er alweer een nieuw project in de pijpleiding!

Wat zeker vast staat is dat we het reizen nog niet beu zijn!
Kerst en Oudjaar brengen we door in Spanje. Daarna ga ik voor het eerst skiën. Vanaf eind januari zijn we weer in België. Vlugger dan verwacht, niet omwille van de financiële situatie, ik moet aan mijn pols geopereerd worden. We blijven in België tot eind juni. Na onze nieuwe voorstelling vertrekken we weer. Hopelijk is tegen die tijd de bankrekening voldoende gespekt om richting Zuid-Amerika te trekken!

Waar we ons geld aan uitgeven is nu wel duidelijk. Waar onze inkomsten vandaan komen, beschrijf ik in mijn volgend artikel.

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 5.

In het eerste jaar blijven we ruimschoots binnen ons vooropgestelde budget. In het tweede jaar geven we 6.500 euro teveel uit.

De oorzaken hoeven we niet ver te zoeken.

• We kopen een 2e Macbook Air. Met slechts 1 computer rondreizen heeft onaangename gevolgen voor onze relatie. We smijten er graag 1.000 euro tegenaan om onze relatie wat zuurstof te geven.
• Maleisië, Thailand en vooral Singapore zijn beduidend duurder dan de andere Aziatische landen waar we voorheen reisden.
• In 2016 verblijven we 3 maanden in België. We letten op onze centen, maar de vele dineetjes met vrienden en familie kosten handenvol geld. Wel gezellig!!
• We trouwen! We geven geen geld uit aan een feest, wel aan een huwelijkscontract, een testament, ringen en een 2 overnachtingen in een romantische B&B in Gent. Dat feest hebben jullie trouwens nog tegoed!
• Na meer dan een jaar reizen investeren we in nieuwe spullen. Een nieuwe backpack en wandelschoenen voor Manu, 2 E-readers zodat we geen boeken meer moeten sjouwen en wat nieuwe kleding.
• Manu zijn telefoon begeeft het. Na veel wikken en wegen besluit hij geen nieuwe Iphone te kopen, maar een goedkoper Android model van slechts 300 euro.
• In India volgen we wederom een Yoga Teacher Training.

Alles samen geteld, valt het mee dat we ‘maar’ 6.500 euro boven budget landen.

Het reizen bevalt ons zo goed, dat we begin 2016 beslissen dat we zo lang (als financieel) mogelijk willen rondtrekken. Aan dit tempo zal ons spaargeld echter snel op zijn. We moeten onze tijd verdelen tussen reizen en werken.

Een eerste aanzet daartoe nemen we in de zomer van 2016. Tijdens onze housesits in Engeland en Turkije ontstaat www.muzischeworkshops.be . Volgens Google geef je in Europa als budgetreiziger minstens 50 euro per persoon per dag uit. We slagen er dankzij ‘housesitting‘ in om binnen het ‘Aziatisch’ dagbudget van 20 euro per persoon te blijven. We verblijven gratis in prachtige huizen. We koken zelf in riante keukens. We rijden rond in de auto van de huiseigenaars. We betalen zelf de benzine, maar in Turkije valt de benzine prijs mee.
Uiteraard ligt ons reistempo lager. We gaan niet meer elke dag op uitstap zoals voorheen. We doen wat ‘normale’ mensen doen. We werken 5 dagen per week en tijdens het weekend verkennen we onze omgeving.

In deze fase werken we vooral aan vrijwillige projecten. Of we dus voldoende verdienen om ook ons 3e jaar reizen te financieren, zal moeten blijken.

Ook interesse in housesitting? Via deze link krijg je korting!

Lees op Movimento dell'Mondo het volledige verhaal Open en Bloot part 4.